Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Christmas Truce-De kleine vrede in de Grote Oorlog
Ga naar Pagina 1, 2, 3, 4  Volgende
 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Algemeen Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 02 Dec 2005 21:16    Onderwerp: Christmas Truce-De kleine vrede in de Grote Oorlog Reageer met quote

Soldatenverzet tijdens kerstmis 1914 aan het westelijk front

December 1914, geen nieuws van het Westelijk front. Duitsers aan de ene kant en Belgen, Fransen en Britten aan de andere kant hebben zich, vaak slechts zo'n honderd meter van elkaar verwijderd, diep ingegraven in de kleigrond, afgeschermd door prikkeldraad. Deze linie loopt van de West-Vlaamse Noordzeekust tot de Zwitserse grens. In het noordelijke gedeelte van dit front gebeurt er tijdens de kerstdagen iets onvoorstelbaars: het is er kortstondig vrede.


De aanzet hiertoe geven uitgerekend de Duitsers, die de oorlog in augustus begonnen waren. Borden worden omhoog gehouden, eerst door hen en dan door hun vijanden: frohe weihnachten, merry christmas, we not fight, you not fight ... Het nieuws van de 'vrede' in Vlaanderen verspreidt zich als een lopend vuurtje door de loopgraven; de soldaten leggen de wapens neer en gaan samen kerstmis vieren. Kerstbomen worden neergezet in het niemandsland. De kaarsjes ontbreken niet. De vijanden zingen kerstliederen, de woorden 'peace', 'Frieden' en 'paix' zijn te horen.

De volgende dag worden de doden, die al wekenlang in het niemandsland liggen, in gezamenlijk gebed naar eeuwige rustplaatsen gebracht. En men ruilt tabak, pijpen, plumpudding, sigaren, rum, vaten bier, schnaps en wijn. De mannen tonen elkaar foto's van hun familieleden, praten over heimwee, en dat de oorlog maar snel voorbij mag zijn. Er wordt zelfs gevoetbald.

De legerleiders, ver verwijderd van elk schot in hun generaalsstaven, worden echter onrustig van deze vrede. Er dreigt een vrede te groeien van onderop, tegen de wil van bovenaf. Zij dreigen daarom met strafmaatregelen en geven het bevel om weer te gaan schieten. Op de derde dag gebeurt dat dan ook aarzelend: de bloedige slachtpartij begint van voren af aan.

De Grote Oorlog van 1914 tot 1918 heette toen nog niet Eerste Wereldoorlog omdat niemand zich een tweede kon voorstellen. Het conflict zou zich nog jaren voortslepen en rond de negen miljoen mensen het leven kosten.

Het boek De kleine vrede in de Grote Oorlog van Michael Jürgs (25 euro) beschrijft dit 'wonder in niemandsland' van Kerstmis 1914.[1] Het was de eerste belangrijke uitdrukking van soldatenverzet gedurende de Eerste Wereldoorlog. Het vormde in zekere zin de voorbode van de latere muiterijen in bijvoorbeeld Frankrijk (1917) en de beweging van soldatenraden in Rusland (1917) en in Duitsland (1918/19). Het zeer lezenswaardige boek van Jürgs levert een waardevolle bijdrage aan een begrip van het ontstaan, het verloop en het succes (of juist het gebrek eraan) van soldatenverzet.


Nederlaag socialistische arbeidersbeweging

Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, ongeveer negentig jaar geleden, betekende een grote nederlaag voor de Europese arbeidersbeweging. In weerwil van plechtige uitspraken op congressen van de Tweede Internationale lieten de leiders van de socialistische partijen zich toch verrassen door nationalisme en oorlogshitsers. Niet zelden speelden ze daar zelf een stimulerende rol in. Er kwam geen oproep aan de eigen achterban om thuis te blijven, een algemene staking tegen de oorlog kwam niet van de grond en de mobilisatieoproep werd niet beantwoord met een strijdkreet om deze om te zetten in een aanval op het eigen heersende establishment.

Slechts enkele dagen voor het uitbreken van de oorlog werd in Londen nog door honderdduizenden tegen de oorlog geprotesteerd, veel meer dan in welke stad dan ook; in Parijs en Berlijn waren voor dat doel slechts enkele duizenden op de been, merendeels pacifistische socialisten of sociaal-democraten. Van de machtige SPD-fractie hield alleen Karl Liebknecht de rug recht en stemde tegen de voorgestelde oorlogskredieten.

De Sociaal-Democratische Partij Duitsland bedreef in de jaren voorafgaand aan de oorlog wel antimilitaristische propaganda en verspreidde socialistische opvattingen onder de voor dienstplicht in aanmerking komende jeugd en de soldaten. Toch stelde de partij zich uitermate voorzichtig op. Ondanks de betrachte voorzichtigheid kwam het regelmatig tot rechtszaken tegen socialistische agitatoren. Om dit te voorkomen verwees de partijpers over het algemeen naar de leiders in het parlement die onschendbaarheid genoten. De censuur zorgde naast een groeiende invloed van de parlementsleden tevens voor een toename van de machtscentralisatie en een groei van een conservatieve bureaucratische laag in de partij. Opvallend bij de opvattingen van de sociaal-democraten over het leger was, dat door de gestadige groei van de arbeidersklasse en de sociaal-democratie het leger als vanzelf steeds 'roder' zou worden. Het werkte een afwachtende houding in de hand. Soldatenwerk achtte de SPD minder belangrijk en het stelde dan ook niet veel voor. Toch was er nog wel iets blijven hangen van de antimilitaristische sentimenten.

In Duitsland moest de oorlog voorgesteld worden als één veroorzaakt door Russische agressie, omdat de Duitse bevolking, vooral de sociaal-democraten die bij de laatste verkiezingen veruit de grootste partij waren geworden, zich tegen een Duitse aanvalsoorlog zou keren. Ook nu was het gezegde 'het eerste slachtoffer van elke oorlog is de waarheid' weer van toepassing.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1


Laatst aangepast door Yvonne op 23 Dec 2006 18:36, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 02 Dec 2005 21:20    Onderwerp: Reageer met quote

Geestdrift neemt af

In december 1914 was de oorlog al enkele maanden aan de gang. De gevechten waren intensief en langdurig. Er was sprake van zeer slechte weersomstandigheden. Regen en kou volgden elkaar onophoudelijk op. De bewegingsoorlog was al lang verzand in een stellingenoorlog en de legerleiding aan beide kanten bleef de soldaten opjagen om steeds opnieuw aan te blijven vallen. Regeringen en legerleiding hoopten op een snelle doorbraak en het spoedig verdrijven van de vijand. Dit alles ging ten koste van vele duizenden mensenlevens. Bovendien moesten de soldaten rekening houden met strenge strafmaatregelen. Wie tijdens de wacht in slaap viel kon rekenen op het keiharde oordeel van de militaire rechters: dood door de kogel. In december was er in heel Europa reeds sprake van een miljoen doden. Het veelgehoorde 'thuis voor de kerst' van de augustusdagen hoorde men nu nergens meer.

Het enthousiasme voor het voortzetten van de strijd begon wat te luwen. Op veel plaatsen schoten de soldaten begin december 1914 alleen nog maar op afgesproken tijdstippen. De aanvallen vonden voornamelijk 's nachts plaats. Af en toe spraken de tegenstanders bij de voorbereidingen voor de nachtelijke aanvallen met elkaar af zo hard te praten dat de andere kant op tijd gewaarschuwd zou zijn. Dat ging echter slechts goed totdat ze afgelost werden. De nieuwe groep wist immers niets van deze geheime afspraak. Ook schoot men niet tijdens het ontbijt en werd niet aangevallen bij een bezoek aan de latrines: sterven met de broek op je knieën was onmenselijk. Tussendoor werden hier en daar conversaties gehouden tussen de soldaten van de verschillende nationaliteiten. Dat was niet moeilijk want de strook niemandsland was op de meeste plekken minder dan 100 meter breed. De soldaten zongen liederen en soms ruilden ze van het thuisfront ontvangen goederen zoals Duitse sigaren tegen blikjes Engelse beef. Dit was vooral het geval als de Duitse regimenten uit Beieren of Saksen kwamen. Deze soldaten waren niet zo fanatiek als de Pruisische, die bekend stonden om hun genadeloze krijgslust. Aan beide zijden waarschuwde de militaire top dat dit soort verbroedering absoluut verboden was.

Dat is ook de reden waarom de legerleiding bleef aandringen op korte tactische aanvallen. De aanvalsmentaliteit van de soldaten mocht niet verminderen. Dit leidde tot vele acties waarvan de soldaten het nut sterk betwijfelden. Het ging om nachtelijke patrouilles door niemandsland zonder duidelijk doel. Het resultaat was een verdieping van de kloof tussen soldaten en militaire staf. Het zou het verbindende element vormen voor de verbroedering die op kerstavond 1914 zou plaatsvinden. De Engelse Tommy en Duitse Fritz realiseerden zich meer en meer dat ze in hetzelfde schuitje zaten.

Verbroedering rond kerst

De gewone soldaat voelde dat hij meer gemeen had met zijn broeder aan de andere kant van het front dan met zijn commandanten in de hoofdkwartieren in het achterland. De officieren behoorden tot een andere klasse dan de arbeiders en boeren die in de loopgraven stonden. De Duitse keizer Wilhelm II was familie van het Britse koningshuis. Nog tot vlak voor de oorlog onderhielden ze zeer hartelijke betrekkingen. Nu leidden beide vorstenhuizen al weer maandenlang hun eigen mannen naar de slachtbank. Terwijl de manschappen tot hun knieën wegzakten in de modder van de loopgraven, zaten de generaals aan de ganzenleverpastei.



The ones who call the shots won't be

among the dead and lame,

and on each end of the rifle we're the same.


Uit de ballade Christmas in the Trenches

John McCutcheon

Oorlogsmoeheid, en het verlangen naar vrede versterkt door de oorspronkelijke ideeën van het kerstfeest, brachten de soldaten dichter bij elkaar. Het eerste wat gebeurde was het begraven van de doden. De gesneuvelden, waaronder kinderen van vijftien jaar die een valse leeftijd opgegeven hadden, bleven vaak wekenlang op het land tussen de loopgraven liggen, waar de lijken in de modder tot ontbinding overgingen. Met kerstmis 1914 werden aanvankelijk de doden nog apart begraven. Spoedig gingen de soldaten over tot het zonder onderscheid naar nationaliteit begraven van de doden, waarbij ze ook gemeenschappelijke herdenkingsdiensten hielden. Daarna was het tijd voor feest. Jürgs schrijft over een kerstpicknick waarbij de Duitsers een paar in beslag genomen vaten bier leverden voor het feestmaal. Boven een kampvuur werd door de Engelsen en Duitsers een heel varken gebraden. Dergelijke ontmoetingen kwamen volgens Jürgs in de kerstdagen van 1914 op grote schaal voor. Hij deed onderzoek in tal van archieven, zoals in het Flanders Fields Museum in Ieper en in het Imperial War Museum en maakte onder meer gebruik van dagboeken, verslagen van het front, eerder verschenen studies en bandopnamen van oude veteranen. Helaas beschikt het boek niet over een notenapparaat. Jürgs getuigt in zijn boek van grote betrokkenheid en schreef in reportagestijl waardoor de lezer zich aanwezig waant.

De soldaten wisselden met elkaar van gedachten, vaak met behulp van tolken, door middel van lichaamstaal of simpelweg door het doorgeven van kiekjes van hun vrouwen, kinderen of ouders. De grote parallellen tussen hun leven van voor de oorlog werden duidelijk. Een arbeider uit de scheepsbouw in Glasgow of Liverpool voelde meer verwantschap met een collega uit Hamburg of Kiel dan met zijn eigen officieren, wier taal hij wel sprak maar die hij niet begreep. Voor het geval dat men de oorlog zou overleven, wisselden ze het belangrijkste uit: hun adressen.

Duitse Engelsen of Engelse Duitsers waren overal aan het front initiators van het kerstbestand. Niet zelden had men familie in het land van de huidige tegenstander. Beloftes werden gedaan om na het aflopen van de oorlog de familie weer op te zoeken.

De Franse en Belgische soldaten dachten bij het horen van kerstliederen gezongen door de Britse soldaten niet in eerste instantie aan vrede, maar aan verraad. Ze konden niet meezingen met 'Home, Sweet Home'; Hun land was grotendeels door de vijand bezet.

Franse en Belgische officieren traden hard op bij gevallen van 'fraternité'. Officieren werden van hun post ontheven, compagniescommandanten werden gedegradeerd tot gewoon soldaat. Drie dagen na Kerstmis werden alle foto's die de Franse soldaten hadden genomen geconfisqueerd teneinde te voorkomen dat het ongewenste feit van 'fraternité' bekend zou worden. Ook werd de post van de soldaten doorgenomen op berichten over verbroedering.

Ondanks de aanvankelijke aarzelingen bij de Franse en de Belgische soldaten en de repressie vond er ook tussen hen en de Duitse soldaten verbroedering plaats. Als op eerste kerstdag de Duitsers zonder aankondiging vooraf uit hun loopgraven klimmen en onder gezang en geroep van 'Kameraden, Kameraden' op hen af marcheren, laten ook de Belgische soldaten op diverse plaatsen aan het front de wapens zakken, verlaten hun stellingen en gaan de verbroedering aan.

Er waren ook Duitse soldaten die niet mee wilden doen aan deze vredesmanifestatie van duizenden deelnemers over een afstand van honderden kilometers. Korporaal Adolf Hitler lag bij Wijtschate en heeft dus ook in de loopgraven van Vlaanderen gestaan. Toen met kerstmis zo onverwacht de vrede uitbrak, zei hij in grote woede tegen zijn medesoldaat Heinrich Lugauer van het 16de Beierse Reserve-infanterieregiment dat het absoluut te veroordelen was dat Duitse en Britse soldaten elkaar in het niemandsland de hand reikten en met elkaar kerstliederen zongen in plaats van op elkaar te schieten. Zoiets mocht in oorlogstijd niet gebeuren, herinnerde Lugauer zich Hitler's woorden. De Beierse soldaten luisterden echter niet naar de korporaal. Ze vonden hem te koppig Pruisisch, deze Oostenrijker.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 02 Dec 2005 21:21    Onderwerp: Reageer met quote

Persvrijheid?

In vooral de Franse pers verschenen artikelen die het moreel moesten opvijzelen. Wat destijds 'plicht jegens het vaderland' werd genoemd, heet nu 'embedded journalism', maar het een heeft net zo min als het ander veel met journalistiek te maken. Brieven van soldaten over de werkelijke omstandigheden aan het front plaatsten de kranten niet. Dat gold evenzeer voor verbroedering aan het front. De Duitse sociaal-democratische krant Vorwärts publiceerde brieven van frontsoldaten, maar ook hier was men voorzichtig om de autoriteiten niet voor het hoofd te stoten.

In de officiële regimentsjournalen van alle strijdende partijen tonen beknopte aantekeningen tussen 24 en 27 december wat er werkelijk aan het Duits-Franse front gebeurde: bijna niets. Geen gevechten, geen doden en er was geen land gewonnen of verloren gegaan. Dagboeken mochten eigenlijk niet bijgehouden worden. Privé-notities konden bij gevangenneming waardevolle informatie opleveren voor de vijand. Toch heeft Jürgs er vele kunnen inzien.

Van de verbroedering tijdens de kerst zijn wel foto's bewaard gebleven. Slechts een klein deel van de soldaten had geld voor een fotoapparaat. Verscheidene foto's zouden vanaf het front het thuisfront bereiken. In de Britse pers verschenen foto's van het kerstwonder op de voorpagina van verschillende kranten. Waarschijnlijk hadden de Britse autoriteiten hier minder moeite mee. Zoals Modris Ekstein uitlegt in zijn boek The Rites of Spring pasten de foto's en tekeningen in het Britse beeld dat alles één gigantisch, inmiddels wel erg bloedig maar uiteindelijk toch sportief spel tussen gentlemen was. Die zichzelf, kijk aan, ook even pauze in het doden gunden.[2] Duitse kranten daarentegen meldden zoals gezegd zelden iets over de verbroedering en de Franse pers helemaal niet.

Repressie

De nationalistische propaganda volstond steeds minder om de soldaten aan te vuren. Angst vormde een goede vervanger. De soldaten werden bang gemaakt met geruchten van een onderaards kamp met half krankzinnige deserteurs uit alle aan de oorlog deelnemende landen, die in verlaten loopgraven en bunkers zouden vegeteren en daar alleen 's nachts uitkwamen om zich te voeden met wat ze roofden van de lijken die ze in het niemandsland vonden.

Soldaten, maar ook (onder)officieren die deel genomen hadden aan de verbroedering moesten rekening houden met strenge straffen. Bovendien trok de Britse legerleiding de verloven in. In het Britse leger bestond de zogeheten veldstraf nr. 1. De delinquent werd twee uur vastgebonden aan het wiel van een paardenkar en geradbraakt. Dat werd de volgende dag herhaald. Het was niet alleen een fysieke marteling, maar het moest voor het oog van het regiment ook leiden tot vernedering, tot een afschrikwekkende werking.

Er was geen enkele compassie met de angst van de mannen. Shellshock, het granaattrauma, was bij de militaire artsen wel bekend, maar zij beschouwden deze oorlogsneurose als te genezen met enkele dagen of weken rust. Enkele Engelse officieren gingen zover dat ze geestelijk gestoorden gedurende dertig seconden in het niemandsland aan het prikkeldraad bonden: op die wijze zouden ze snel over hun angstaanvallen heen zijn en weer gezond worden.

De Duitse officieren beriepen zich op het motte van Frederik de Grote: 'Niets gaat sneller verloren dan de tucht en de vaardigheden van de soldaten wanneer men hen niet van tijd tot tijd hun lesje laat opzeggen.' Soms dreigden de officieren zelf te schieten op de soldaten, als die niet onverwijld hun wapens pakten en hun posten in de stellingen innamen. Maar als de soldaten schoten, deden ze dat over de hoofden van de vijand heen. Het was een gemeenschappelijke poging om 'de sterren van de hemel te schieten'.

Al in januari 1915 werden de eerste aanklachten wegens ongeoorloofde verbroedering bij de militaire gerechtshoven aanhangig gemaakt. Aan beide kanten. Veel rechtszaken vonden er echter niet plaats. Dat was niet alleen omdat de aangeklaagde voor de aardse justitie niet meer bij de kladden was te grijpen, met andere woorden omdat hij al dood was. Veel van die zaken eindigden met een verrassende uitspraak, hoewel de hoge Britse, Duitse en Franse officieren er eigenlijk allemaal hetzelfde over dachten en allemaal deel uitmaakten van de antivredesbeweging. Het liefst hadden ze een paar doodstraffen laten uitdelen om de mannen eens en voor altijd te waarschuwen dat ze niet moesten zeuren omdat het oorlog was, en geen vrede.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 02 Dec 2005 21:23    Onderwerp: Reageer met quote

Waarop verliep het kerstbestand?

De volgende stap - bespreken wat men samen zou kunnen ondernemen om verder bloedvergieten te voorkomen - werd niet gezet. Men was blij met de tijdelijke vrede, maar dacht er verder niet over na, het bleef een kwestie van gevoel. Waren ze bang voor hun meerderen? Kon geen van hen bedenken hoe je een oorlog moest stoppen? Waren ze bang om voor lafaards uitgemaakt te worden? Stanley Weintraub concludeert evenals de Britse historicus Malcolm Brown dat de korte duur van het bestand voornamelijk te wijten is aan de grote rol die het leger in het verleden heeft gespeeld. Iedereen was gewend aan de militaire discipline. Men wist eigenlijk zeker dat men weer zou moeten vechten, en daarom genoot men van deze adempauze des te meer.[3]

Het zeer uitzonderlijke kerstbestand duurde een paar dagen, een paar weken, en in sommige sectoren zelfs bijna een jaar, tot aan het volgende kerstfeest. In de stellingenoorlog om Ieper ging er weliswaar zelden een nacht voorbij zonder dat er aan beide zijden slachtoffers vielen, maar in andere sectoren bleef het blijkens aantekeningen in de regimentsjournaals soms maandenlang rustig en hoefden geen doden te worden verantwoord. Wie bijvoorbeeld vanaf maart 1915 bij Festubert in de loopgraven gelegerd was, bleef van oorlogshandelingen praktisch gevrijwaard. Beide zijden concentreerden zich namelijk op de versteviging van de eigen loopgraven in plaats van die van de tegenstander aan te vallen. De soldaten die hier aan het front lagen, brachten hun tijd liever door met lezen en het schrijven van lange brieven.

Met kerst 1915 vond nogmaals, maar dan op kleinere schaal, een verbroedering plaats. Tien dagen voor kerst nam de Britse generale staf maatregelen om herhaling te voorkomen. Iedere peletonsleider, compagniescommandant of regimentscommandant was verplicht zelfs maar de geringste aanzet tot verbroedering en tot 'loopgravenvriendschap' te verhinderen. Degradatie, en daarmee een einde aan de militaire carrière was nog de lichtste straf. Andere middelen waren de krijgsraad en tenslotte de doodstraf. De legerleiding beval de artillerie om vanaf zonsopgang kanonvuur af te geven op alle vijandelijke loopgraven.

Dat bevel negeerden de manschappen. Er werd nauwelijks geschoten, maar er waren van de andere kant ook weinig soldaten die hun loopgraven uitkwamen om de vijand de hand te schudden. Toch namen de soldaten ook nu soms in sommige sectoren voor 24 uur een wapenstilstand in acht. Een jaar later met kerst 1916 hielden sommige soldaten nog steeds de herinnering aan het kerstbestand van 1914 levendig.

De grote vraag blijft natuurlijk, waarom zette het kerstbestand van 1914 niet door? Waarom zetten de soldaten deze tijdelijke werkonderbreking niet om in een permanente staking? Jürgs noemt in zijn boek verschillende redenen. De belangrijkste is de repressie door de legerleiding. Wellicht was vaak de dreiging met zware straffen inclusief de doodstraf al voldoende. Ironisch genoeg werd de doodstraf relatief gezien weinig ten uitvoer gebracht. Daarnaast deed de legerleiding ook concessies door het aflossen van de troepen.

Een andere oorzaak ligt in het doorgaan van de oorlog. Er was geen vuurpauze meer. Het nationalistische gif was niet plotseling geheel afwezig. In andere sectoren van het front gingen de vijandelijkheden al snel gewoon door. Grote delen van België en Frankrijk waren nog steeds bezet. In 1915 werd voor het eerst gebruik gemaakt van gifgas. De negatieve beeldvorming over de Duitsers kreeg een impuls door het tot zinken brengen van het Engelse passagiersschip Lusitania in mei 1915 door Duitse onderzeeërs. Bij deze ramp waren 1400 slachtoffers gevallen. De haat tegen de Duitsers was sindsdien sterker dan ooit.

Een reden die Jürgs niet noemt betreft de afwezigheid van de georganiseerde inbreng van socialistische organisaties. Bij veel soldaten, in het bijzonder de oudere, bestond er wel een elementair vakbondsbewustzijn. Het kerstbestand was een uitdrukking van elementaire onvrede met de 'arbeidsomstandigheden' aan het front. Het soldatenverzet is meestal kortstondig van aard en de remedie is zeker als het massale vormen aanneemt vaak een combinatie van repressie en concessies. Om de doelen van de militaire inzet ter discussie te stellen is het noodzakelijk dat de agitatie op een hoger niveau gebracht wordt. Daarbij kunnen socialistische propagandisten vanzelfsprekend rekenen op de ongezonde belangstelling van de legerleiding. Dat het niet onmogelijk is hebben de bolsjewieken aangetoond door hun al in een vroeg stadium van de oorlog ontplooide activiteiten onder soldaten en matrozen. Net als aan het westelijk front vond er tijdens kerst op kleinere schaal verbroedering plaats aan het oostelijk front, waar Oostenrijkse en Russische soldaten aan deelnamen.[4] Een onverzoenlijke houding ten aanzien van de doelen van het conflict gecombineerd met een juiste oriëntatie op de manschappen door de uitgave van eigen bladen resulteerde gedurende het verloop van de oorlog in de creatie van soldatenraden. Juist het feit dat de radicale Russische socialisten onder leiding van Lenin en Trotski in staat waren de manschappen te neutraliseren of zelfs voor zich te winnen leidde tot de revolutie van 1917 en de beëindiging van de Eerste Wereldoorlog aan het oostfront.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 02 Dec 2005 21:26    Onderwerp: Reageer met quote

Anatomie van soldatenverzet

Het van onderop gesloten informele kerstbestand van 1914 was een eerste vorm van massaal soldatenverzet tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het zou nog enkele jaren duren voordat dit bloedbad zou stoppen. Toch vond er op verschillende momenten massaal verzet plaats van gewone soldaten en matrozen. We kunnen hierbij denken aan de muiterijen in het Franse leger van 1917, de rol van de Russische soldaten en matrozen bij het doen slagen van de Russische Revolutie en de Duitse arbeiders- en soldatenraden van eind 1918 en begin 1919. Op het einde van de oorlog nam overal onder de gewone soldaten de animo af om nog langer onder de wapenen te blijven. Dit leidde tot grote onrust onder de troepen in Groot-Brittannië.

Hoewel Nederland niet tot de oorlogvoerende landen behoorde vond hier wel een massale mobilisatie plaats. Ongeveer 250.000 mannen werden voor een aanzienlijke periode over het algemeen ver van huis aan de grens gelegerd. Onvrede over de ondervonden ongemakken kon niet uitblijven. Ook hier kwam het tot relletjes en muiterijen in 1915, 1916 en 1918. In het boek Niet voor God en niet voor het Vaderland. Linkse soldaten, matrozen en hun organisaties tijdens de mobilisatie van '14-'18 gaan we hier uitgebreid op in.[5]

Een belangrijke vraag voor socialisten en antimilitaristen is natuurlijk waarom heeft maar in een zeer beperkt aantal van de gevallen het verzet van de gewone soldaten geleid tot een definitief einde van de vijandelijkheden en de oorlog? Hieruit kunnen vervolgens belangrijke conclusies getrokken worden voor de hedendaagse strijd tegen oorlog en militarisme. Want ook nu worden nog oorlogen gevoerd waarbij de Nederlandse regering en legerleiding troepen ingezet heeft. We kunnen hierbij denken aan Irak en Afghanistan.

In vergelijking met bijvoorbeeld de muiterij in het Britse en Franse leger waren de onlusten in Nederland minder hevig. In Engeland groeide gedurende de Grote Oorlog de onrust. De Britse militairhistoricus Julian Putkowski stelt op basis van de krijgsraadarchieven vast dat na 1914 de aanklacht van muiterij toenam.[6] In het eerste oorlogsjaar verschenen vele rapporten over weigeringen om te exerceren en was er sprake van massale protesten van zowel reservisten als nieuwe rekruten. Deze richtten zich hoofdzakelijk op het tekort aan voedsel, de gebrekkige overnachtingomstandigheden en de onderkomens in het algemeen. De oorzaak hiervan lag vooral in de slecht functionerende staven die de grote toestroom van vrijwilligers niet aankonden. Net aangekomen soldaten werden over het algemeen niet gestraft. De legerleiding was bang dat dit nieuws zou uitlekken. Meestal besloten de autoriteiten tot tijdelijke onderbrenging in nabijgelegen dorpen, totdat de huisvestingscrisis opgelost was. Vooral in de beginperiode was er sprake van een langdurig conflict over de voorwaarden waaronder de mannen moesten dienen. Slechts tien procent van de vooroorlogse sterkte was bereid om overzees ingezet te worden. Dit was een belangrijke aanleiding voor de invoering van de dienstplicht, die tot 1920 zou blijven bestaan.

Vooral in januari en februari 1919 was het onrustig onder de troepen in Groot-Brittannië. Op de achtergrond speelde een snel groeiende stakingsgolf in de industrie. De soldaten weigerden na hun kerstverlof terug te keren naar het Europese vasteland. Ongeveer 50.000 soldaten kwamen in actie. Ze eisten versnelde demobilisatie. Slechts drie gevallen werden opgenomen in de krijgsraadregisters en dit terwijl sommige autoriteiten de rebellie praktisch beschouwden als een prerevolutionaire situatie. De acties hadden wel succes, want de regering besloot tot het verlenen van demobilisatie aan die mannen die konden aantonen thuis niet gemist te kunnen worden of die werk hadden. Uiteindelijk zouden de langst dienende soldaten het eerst gedemobiliseerd worden. De rust keerde hiermee niet weer. De meeste mannen wilden niet langer onder de wapenen blijven om te dienen in het bezettingsleger in Europa of om de bolsjewieken te bestrijden in Rusland. In totaal werd in de naoorlogse periode ongeveer twintig procent van de voor muiterij aangeklaagde mannen vrijgesproken.

De meeste stakingen of demonstraties in de periode 1914-1919 hadden te maken met de lengte van de dienst en de arbeidsvoorwaarden. Achterliggende gedachte was de dreiging om naar het front te moeten. In het overgrote deel van de gevallen besloten de soldaten collectief tot actie, waarbij ze het leger herinnerden aan de plicht voor de soldaten te zorgen of op zijn minst te erkennen dat de soldaten legitieme grieven hadden. Van bolsjewistische of syndicalistische agitatie was over het algemeen, met uitzondering van bijvoorbeeld de soldaten- en arbeidersraad in Leeds in 1917, geen sprake. Overigens was men hier in de heersende kringen wel bang voor. Ondanks de toename van muiterijen na 1914 kwamen toch relatief weinig rebellen voor de krijgsraad. Bovendien werden doodvonnissen niet voltrokken. Er zijn diverse oorzaken aan te wijzen voor het relatief milde strafregime. In de eerste plaats was de schaal van de onrust hiervoor bepalend. Hoe massaler de onlusten, hoe minder geneigd de autoriteiten zijn om zwaar en veel te straffen. Daarnaast speelde de publieke opinie een rol. In de burgermaatschappij waren veel burgers zeker na het aflopen van de oorlog fel gekant tegen het streng straffen. Mede hierdoor veranderde het politieke klimaat.[7]

In Frankrijk kwamen militairen massaal in opstand in mei en juni 1917. Meestal begon de onrust als zij zich klaar moesten maken om naar het front te gaan. Zij hielden demonstraties, waarbij soms onder het zwaaien met rode vlaggen de 'Internationale' gezongen, en ventileerden hun grieven. Dieperliggende achtergrond was hun onvrede met de oorlog in het algemeen. De kans om te sneuvelen was reëel. Zij toonden hun onvrede met de heersende militaire doctrine, namelijk die van het offensief, die gepaard ging met veel doden. De nieuwe Franse opperbevelhebber generaal Philippe Pétain herstelde de schade door een voorzichtige, maar effectieve combinatie van repressie en hervormingen. 'Leiders', willekeurig aangewezen, werden bestraft, maar van de 554 doodvonnissen werden er maar 49 voltrokken. Burgers, van wie aangenomen werd dat zij onder de soldaten stookten, moesten het gebied waar zij verbleven verlaten. De legerleiding legde de schuld voornamelijk bij hen. Hiermee wilde zij aantonen dat de muiterij niet in de eerste plaats een oorzaak vond in de ontevredenheid van militairen. Door veel veroordeelden gratie te verlenen, wilde zij haar kracht laten zien en testen hoezeer het gezag was hersteld. Zij creëerde verder verlofmogelijkheden en verbeterde de voedseldistributie om de soldaten te tonen dat zij het beste met hen voor had.

De muiterij in het Franse leger was spontaan, er zat geen politieke of vakbondsorganisatie achter. De acties waren min of meer te vergelijken met stakingen in de burgermaatschappij, die in de negentiende eeuw evenzeer een spontaan karakter kenden. Het doel was met name het afgeven van een signaal aan de verantwoordelijken. De actievoerders wilden geen bemoeienis van vertegenwoordigende organisaties, maar directe democratie.[8]

Afgezien van de omvang en ernst kunnen we tussen de drie landen diverse parallellen trekken. Natuurlijk, in Frankrijk was de dood voor de soldaten een permanente dreiging. Zij gingen naar het front met een minimale kans om te overleven. Op het Britse eiland waren er eveneens soldaten die niet naar het front wilden. Daarnaast waren er ook muiters die niet voorbestemd waren om te vechten op het Europese vasteland. De situatie aan het front vormde ook de belangrijkste reden voor het kerstbestand van 1914. In het neutrale Nederland was de inzet aan het front geen dreiging. Voor het overige is de gelijkenis opmerkelijk. In alle gevallen toonden soldaten hun grieven, maar was de diepere achtergrond de legerpolitiek. In Frankrijk en Engeland wilden zij niet naar het front, of zoals met kerst 1914 waren ze kortstondig niet langer bereid te vechten. In Nederland wensten zij niet gemobiliseerd te zijn. In alle genoemde landen en ook bij het kerstbestand van 1914 hadden de acties een spontaan karakter, zoals ook de stakingen in de burgermaatschappij. In alledrie de landen ging de militaire top repressief en concessief te werk. Krijgsraden veroordeelden 'leiders' ter dood of de legerleiding besloot tot korte vrijheidsstraffen en gedwongen overplaatsingen. In alle gevallen ging het hier om het stellen van voorbeelden. De legerleiding zorgde voor aflossingen en verbeterde de verlofmogelijkheden, voedseldistributie en de huisvesting. Eind 1918 en begin 1919 kwam het establishment de luide roep tot demobilisatie van de mannen (gedeeltelijk) tegemoet. In het neutrale Nederland trachtte de legerleiding eveneens door demobilisatie en verbetering van arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden de soldaten tevreden te stellen. In al deze gevallen ontbrak het aan een revolutionair-socialistische arbeiderspartij met massa-aanhang die ook wortels heeft in het leger en op de vloot. Het doelbewust omzetten van soldatenverzet in revolutionaire actie door de Russische marxisten resulterend in de omverwerping van het establishment en de beëindiging van de oorlog blijft ook nu nog een inspirerend voorbeeld voor socialistische antimilitaristen.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 02 Dec 2005 21:28    Onderwerp: Reageer met quote

Noten

[1]. M. Jürgs, De kleine vrede in de Grote Oorlog. Kerstmis 1914 aan het westelijk front, Amsterdam 2004.



[2]. M. Ekstein, Rites of Spring. The Great War and the Birth of the Modern Age, Boston/New York 2000.



[3]. M. Brown en Shirley Seaton, The Christmas Truce, Londen/New York 1984, Stanley Weintraub, Silent Night. The Remarkable 1914 Christmas Truce, New York 2001.



[4]. M. Ekstein, Rites of Spring, p. 109-114.



[5]. R. Blom en T. Stelling, Niet voor God en niet voor het Vaderland. Linkse soldaten, matrozen en hun organisaties tijdens de mobilisatie van '14-'18, Soesterberg 2004.



[6]. J. Putkowski, British Army mutineers 1914-1922, Londen 1998, p. 9-18. Het is in het bijzonder zijn onderzoek waarop ik me baseer bij de bespreking van de Britse situatie.



[7]. Het zijn vooral de socialistische en linkse commentatoren die wezen op de kloof tussen officieren en de andere rangen en, uitgaande van de opvatting dat soldaten arbeiders in uniform zijn, de volgende factoren noemden die leidden tot onrust: algemene oorlogsmoeheid, inzet van onwillige dienstplichtigen, Iers nationalisme en de Paasopstand van 1916, de impact van de Russische Revolutie, de ongeregeldheden in het Franse leger, arbeidsconflicten en de naoorlogse demobilisatie. T. Wintringham, Mutiny, Londen 1936, A. Rothstein, The Soldiers' Strikes of 1919, Londen 1980, G. Dallas en D. Gill, The Unknown Army, London 1985.



[8]. M. Wielinga, 'De muiterijen in het Franse leger in 1917', in: De grote oorlog, kroniek 1914-1918, deel 4, Soesterberg 2004, p. 85-104, L.V. Smith, 'Remobilizing the citizen-soldier through the French army mutinies of 1917', in: State, society and mobilization in Europe during the First World War, Cambridge 1997, p. 144-159 en G. Pedroncini, Les Mutineries de 1917, Parijs 1999, p. 307-313.

Recensie door Ron Blom, Offensief Utrecht - Ron is gepromoveerd historicus en voormalig vakbondsactivist als dienstplichtige.
Met toestemming geplaatst, waarvoor onze hartelijke dank.
http://www.offensief.demon.nl/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 03 Dec 2005 11:53    Onderwerp: Reageer met quote

SILENT NIGHT, HOLY NIGHT"

During World War I, in the winter of 1914, on the battlefields of Flanders, one of the most unusual events in all of human history took place. The Germans had been in a fierce battle with the British and French. Both sides were dug in, safe in muddy, man-made trenches six to eight feet deep that seemed to stretch forever.

All of a sudden, German troops began to put small Christmas trees, lit with candles, outside of their trenches. Then, they began to sing songs. Across the way, in the "no man's land" between them, came songs from the British and French troops. Incredibly, many of the Germans, who had worked in England before the war, were able to speak good enough English to propose a "Christmas" truce.

The British and French troops, all along the miles of trenches, accepted. In a few places, allied troops fired at the Germans as they climbed out of their trenches. But the Germans were persistent and Christmas would be celebrated even under the threat of impending death.

According to Stanley Weintraub, who wrote about this event in his book, Silent Night, "signboards arose up and down the trenches in a variety of shapes. They were usually in English, or - from the Germans - in fractured English. Rightly, the Germans assumed that the other side could not read traditional gothic lettering, and that few English understood spoken German. 'YOU NO FIGHT, WE NO FIGHT' was the most frequently employed German message. Some British units improvised 'MERRY CHRISTMAS' banners and waited for a response. More placards on both sides popped up."

A spontaneous truce resulted. Soldiers left their trenches, meeting in the middle to shake hands. The first order of business was to bury the dead who had been previously unreachable because of the conflict. Then, they exchanged gifts. Chocolate cake, cognac, postcards, newspapers, tobacco. In a few places, along the trenches, soldiers exchanged rifles for soccer balls and began to play games.

It didn't last forever. In fact, some of the generals didn't like it at all and commanded their troops to resume shooting at each other. After all, they were in a war. Soldiers eventually did resume shooting at each other. But only after, in a number of cases, a few days of wasting rounds of ammunition shooting at stars in the sky instead of soldiers in the opposing army across the field.

For a few precious moments there was peace on earth good will toward men. All because the focus was on Christmas. Happens every time. There's something about Christmas that changes people. It happened over 2000 years ago in a little town called Bethlehem. It's been happening over and over again down through the years of time.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 03 Dec 2005 11:55    Onderwerp: Reageer met quote

Of the British and German soldiers who faced each other across the muddy fields of Flanders on Christmas Eve in 1914, even those who no Christmas Truce 1914
longer believed the optimistic predictions of a short war would have been shocked to learn that it would drag on for another four years — and that it would ultimately see the staggering totals of 8½ million dead and 21 million wounded. Nonetheless, by December 1914 the European War — being fought by men who were weary, frustrated, and dispirited, bogged down in the glue-like muck, waterlogged trenches, and barbed-wire entanglements of Belgium, with little sense of national purpose other than to defeat the enemy — had already claimed hundreds of thousands of casualties since the beginning of hostilities in early August.

Despite the constant machine gun fire and artillery bombardments of the western front, and even though in some places front-line troops were a mere 60 yards away from the enemy's lines, soldiers on both sides received gift boxes containing food and tobacco prepared by their governments that Christmas. The Germans, who had a direct land link to their home country (British soldiers in Belgium were separated from London by sixty miles and the English Channel), also managed to send small Christmas trees and candles to troops at the front. And, notwithstanding the fact that a Christmas cease-fire proposed by Pope Benedict XV had already been rejected by both sides as "impossible," on Christmas Eve the "law of unanticipated consequences went to work," as Stanley Weintraub, author of Silent Night: The Story of the World War I Christmas Truce, described it:

. . . the Germans set trees on trench parapets and lit the candles. Then, they began singing carols, and though their language was unfamiliar to their enemies, the tunes were not. After a few trees were shot at, the British became more curious than belligerent and crawled forward to watch and listen. And after a while, they began to sing.

By Christmas morning, the "no man's land" between the trenches was filled with fraternizing soldiers, sharing rations and gifts, singing and (more solemnly) burying their dead between the lines. Soon they were even playing soccer, mostly with improvised balls.

According to the official war diary of the 133rd Saxon Regiment, "Tommy and Fritz" kicked about a real football supplied by a Scot. "This developed into a regulation football match with caps casually laid out as goals. The frozen ground was no great matter . . . The game ended 3-2 for Fritz."

The spontaneous truce (which included French and Belgian troops in some sectors) was largely over by New Year's Day, however. Commanders on both sides ordered their troops to restart hostilities under penalty of court martial, and German and British soldiers reluctantly parted, in the words of Pvt. Percy Jones of the Westminster Brigade, "with much hand-shaking and mutual goodwill." The Great War stretched on through another three Christmases and beyond, but all subsequent attempts to organize similiar truces failed, and millions more died before the armistice of 11 November 1918 finally ended the shooting for good.

As Stanley Weintraub noted at the close of his book on the 1914 Christmas truce:

However much the momentary peace of 1914 evidenced the desire of the combatants to live in amity with one another, it was doomed from the start by the realities beyond the trenches. As the English rock band The Farm, decades later, summed up the results after the enemies "joined together and decided not to fight," but failed, there was "nothing learned and nothing gained."

A celebration of the human spirit, the Christmas Truce remains a moving manifestation of the absurdities of war. A very minor Scottish poet of Great War vintage, Frederick Niven, may have got it right in his "A Carol from Flanders," which closed,

O ye who read this truthful rime
From Flanders, kneel and say:
God speed the time when every day
Shall be as Christmas Day.

Although the Christmas Truce of 1914 may seem like a distant myth to those now at arms in parts of the world where vast cultural differences between combatants make such an occurrence impossible, it remains a symbol of hope to those who believe that a recognition of our common humanity may someday reverse the maxim that "Peace is harder to make than war."

Sources:

Brown, Malcolm and Shirley Seaton. Christmas Truce: The Western Front December 1914.
London: Trans-Atlantic Publications, 1984. ISBN 033-03906-5-1.

Keegan, John. The First World War.
New York: Alfred A. Knopf, 1998. ISBN 0-375-40052-4.

Weintraub, Stanley. Silent Night: The Story of the World War I Christmas Truce.
New York: The Free Press, 2001. ISBN 0-684-87281-1.

Weintraub, Stanley. "Amid Mud and Blood, Christmas Won Out."
Los Angeles Times 24 December 2003 (p. B11

http://www.snopes.com/holidays/christmas/truce.asp
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2005 6:28    Onderwerp: Reageer met quote

Zo begon het:

24 December 1914. Bericht van het Geallieerde Militair Hoofdkwartier in St. Omer aan alle eenheden:

Het wordt mogelijk geacht dat de Duitsers een aanval overwegen gedurende Kerstmis of Nieuwjaar. Extra waakzaamheid is geboden."

Een dag later: Eerste Kerstdag. Dagboek van de Duitse luitenant Johannes Niemann:

Het was een koude nacht vol sterren. Nog geen honderd meter van ons vandaan lagen de Schotse Hooglanders in hun loopgraven, net als wij (zoals wij later ontdekten) tot aan de knieën in de blubber. We hadden een kerstboom in de loopgraaf neergezet en we zaten te genieten van de ongewone rust.
Plotseling, zonder enige reden, begon de vijand op ons te schieten. Onze mannen hadden kerstboompjes met kaarsjes boven de loopgraven gehangen en de vijand dacht kennelijk dat wij een verrassingsaanval in de zin hadden. Tegen middernacht werd het weer rustig



Mist
Het Westelijk Front is meer dan 1.500 km lang. De loopgraaf van luitenant Niemann ligt even ten zuiden van het Belgische stadje Ieper. Als het licht wordt op die ochtend van de Eerste Kerstdag 1914, duurt het lang voordat de mist optrekt.

Niemann zit een beetje te dommelen als plotseling zijn ordonnans bij hem in de loopgraaf springt:
Hij riep dat zowel de Duitse als de Schotse soldaten uit hun loopgraven waren gekomen en zich overal langs het front verbroederden. Ik greep mijn verrekijker, keek voorzichtig over de borstwering en zag de ongelofelijke aanblik van onze soldaten die sigaretten, schnapps en chocolade ruilden met de vijand.

Mannen die elkaar enkele uren eerder nog naar het leven stonden, schudden elkaar nu de hand en slaan elkaar op de schouder. Een Schotse soldaat haalt uit het niets een voetbal te voorschijn en paar minuten later zijn de Schotten en Duitsers op het slagveld aan het voetballen.

Luitenant Niemann:

Wij brulden van de lach toen een windvlaag onthulde dat de Schotten geen onderbroeken aan hadden onder hun kilt. We jouwden en floten als we een glimp opvingen van een bloot achterwerk van onze vijand van gisteren. We voetbalden een uur lang, tot onze commandant beval dat we een eind aan de verbroedering moesten maken. En o ja, Fritz won van Tommy met 3 tegen 2.

Lantarens

Er bestaat geen Schots ooggetuigeverslag van deze ontmoeting. Maar een eindje verderop langs hetzelfde front gebeurde iets soortgelijks. De Britse kanonnier Herbert Smith schreef in een brief naar huis:
Op kerstavond hadden de Duitsers een kerstboom in hun loopgraven gehangen en overal langs hun borstweringen hingen Chinese lantarens. Na een poosje begon een Duitser te roepen: "Come over, I want to speak to you."
Een of andere gek van onze regiment klom uit de loopgraaf en liep naar de Duitse linie. De Duitser ontmoette hem halfweg en zij schudden elkaar de hand. Na een poosje kwam die gek terug en vertelde er over. Toen gingen er meer, om de beurt. Onze commandant stond niet toe dat er meer dan drie tegelijk gingen.


Kanonnier Smith ging zelf ook en ruilde sigaretten voor sigaren:

De Duitser die ik ontmoette was kelner geweest in Londen en hij drukte mijn hand alsof hij mijn vingers wilde fijnknijpen. Hij zei dat hij en de anderen eigenlijk helemaal niet wilden vechten. Ik denk dat hij de waarheid sprak omdat we in die tijd niet half zo veel kogels kregen als gewoonlijk.

Ook officieren

In tegenstelling tot wat de officiële rapporten willen doen geloven deden ook geallieerde officieren mee aan deze verbroedering. De Britse tweede luitenant Cyril Drummond, die bij het dorpje St. Yvon aan het front gelegerd was, ontmoet zijn vijand op Tweede Kerstdag:
Samen met een andere officier liep ik naar de uitkijkpost, vanwaar we over de Duitse frontlinie konden kijken, die daar slechts zo'n zestig meter vandaan ligt. Een van de Saksen zwaaide naar ons en riep: "Kom hier".
Wij zeiden: "Kom jij maar, als je wil praten". Toen klom die man uit zijn loopgraaf en kwam naar ons toe. We salueerden elkaar, heel ernstig. Daarna kwamen er meer en toen klommen ook onze eigen Dublin Fusiliers uit de loopgraven.

Drummond ziet geen Duitse officieren, er zijn alleen gewone soldaten. Eén van die Duitsers zegt tegen hem: "Wij willen jullie niet doden en jullie willen ons niet doden, dus waarom zouden we op elkaar schieten?"

De Duitsers willen graag levensmiddelen ruilen: de prijs voor één blikje Engelse jam werd vastgesteld op twee Duitse sigaren. Daarna zette de Britse luitenant iedereen op een rijtje en nam een foto.

Belgische sector
Ook langs de Franse en Belgische sectoren van het front vinden verbroederingen plaats, maar op kleinere schaal. Rik Reynaerts, oorlogsvrijwilliger uit Tienen, vertelde na de oorlog dat de Duitsers op de dag voor Kerstmis een bordje boven hun loopgraaf hadden geplaatst. Ze vroegen om een gezamenlijke kerstviering van één uur.

Zo werd de Kerstnacht in een broederlijke stemming gevierd. De Duitsers brachten fijne dingen mee. Ook wijn hadden ze volop. Onze soldaten konden er niets voor in de plaats geven. Toen het uur voorbij trok iedereen weer naar zijn loopgraaf en spoedig knetterde het geweervuur weer over Niemandsland

Het zat, vertelt Reynaerts, de Belgen toch niet lekker dat zij, vergeleken met de Duitsers, zulke arme drommels waren. Er werd druk over gesproken. De andere soldaten hoorden er ook van en tenslotte kwam ook de commandant het te weten:
Er werd een onderzoek ingesteld, de krijgsraad kwam er aan te pas en de postoverste werd ter verantwoording geroepen. Onderluitenant Naviau, een Waal, werd gedegradeerd. De soldaten liet men met rust.
Het was zeker niet de laatste keer dat de Belgen met de Duitsers verbroederden. Ook later in de oorlog kwam dit voor.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2005 6:44    Onderwerp: Reageer met quote

Kortstondig...?
Terwijl de militaire rapporten aan de respectievelijke hoofdkwartieren vermelden dat de kerst-verbroederingen slechts enkele kortstondige incidenten betroffen, vertellen betrokkenen soms een ander verhaal.

Vijf dagen na Kerstmis, op 30 december, schrijft de Britse tweede luitenant J.D. Wyatt in zijn dagboek:
Zelfde sleur als hiervoor. Nog steeds geen oorlog! Tegen lunchtijd lieten de Duitsers weten dat vanmiddag hun generaal langskomt, dus dat we beter ons hoofd kunnen intrekken, want ze moeten wat schieten om het ergens op te doen lijken. En dit noemen ze oorlog! We deden wat ze vroegen, en inderdaad kwamen rond half vier een paar schoten over.

Naarmate het illegale kerstbestand langer duurt neemt hij merkwaardige vormen aan. Natuurlijk worden alle lijken die in Niemandsland liggen verzameld en begraven . De vijanden delen hun maaltijden. hun rum en hun Schnaps. Souveniers worden uitgewisseld, en adressen: voor na de oorlog.

Na een week vrede wordt bij St. Yvon een Britse soldaat gedood door een verdwaalde Duitse kogel. Luitenant Cyril Drummond noteert:
De Saksen stuurden onmiddellijk iemand over hun om excuses aan te bieden. Ze zeiden dat het niet hun schuld was en dat het die zusenzo Pruisen aan hun linkerkant waren geweest.

De dag na Nieuwjaar krijgt luitenant Drummond orders om de volgende dag het vuur te openen op een boerderij die de Duitsers in gebruik hadden:

We stuurden iemand naar de Moffen om ze te waarschuwen en de volgende ochtend om elf uur pompte onze batterij twaalf salvo`s in die boerderij, maar daar was toen natuurlijk niemand meer. Maar het brak de wapenstilstand, althans bij ons.

Een jaar later

Een jaar later - Kerstmis 1915 - ligt het front nog steeds op vrijwel dezelfde plaats: vanaf de zee bij Nieuwpoort, langs Diksmuide, Ieper, Arras, Compiegne, Soissons, Reims, Verdun, Nancy en zo verder richting Zwitserland.

De loopgraven van de strijdende partijen bevinden op paar honderd meter afstand tegenover elkaar, soms zelfs minder. Vele honderdduizenden zijn inmiddels gedood; ontelbare lijken liggen onbegraven in dat smalle strookje Niemandsland.

Op 19 december 1915 stuurt de Britse Generale Staf het volgende vertrouwelijke bericht aan alle frontcommandanten:
Wij herinneren u aan de illegale wapenstilstand op Kerstmis vorig jaar. Wij prenten u in dat niets daarvan dit jaar kan worden getolereerd. De artillerie dient vanaf zonsopkomst kanonvuur af te geven op alle vijandelijke loopgraven. Iedere kans moet worden benut om verliezen toe te brengen aan de vijand zodra die zich vertoont.

De order wordt vrijwel overal langs het front genegeerd: met Kerstmis zwijgen de kanonnen. Aan beide zijden geven de soldaten zich over aan mijmeringen. Hier en daar zingen ze in de loopgraven hun kerstliedjes
De Duitse soldaat Ernst Bergner schrijft in zijn dagboek
We zitten tot aan onze knieën in het ijskoude water. Sneeuw bedekt de aarde, ik heb heimwee. Het is Kerstmis. Langs het front is het rustig, alleen een enkele geweerkogel striemt door de lucht.
En weer zijn het de Duitsers die zich als eersten blootgeven. Ernst Bergner doet dat om drie uur in de middag:

Ik wil een kerstboom ! Zonder kerstboom is het geen Kerstmis. Ik vul mijn pijp, pak mijn houweel en spring over de borstwering. Niemand schiet. Ik zoek de mooiste boom uit en kap hem om. Een wonderlijke winterdag, zo met die vreemde, vredige stilte over het front.

Alarm
Enkele tientallen kilometers verderop, zit de Britse korporaal C. Coles die ochtend in zijn loopgraaf rustig zijn kerstontbijt op te eten. Plotseling ziet een schildwacht Duitse soldaten uit hun loopgraven klimmen. Hij vreest een aanval en slaat alarm: "They're over the top!''

Coles en zijn mannen rennen met hun geweren naar de borstwering:

En daar kwamen de Duitsers inderdaad - maar zonder wapens! Ze zwaaiden en liepen op ons af. Een paar jongens van ons deden dat toen ook. Midden in het Niemandsland gaven ze elkaar een hand. De Duitsers zeiden: "We moeten blijven schieten, maar we zullen hoog richten" - en heel hoog boven ons hoofd kon je het ping ping horen.

De verbroedering duurt de hele Kerst. De soldaten lopen over en weer. Er deed, herinnert korporaal Coles zich, ook één Britse luitenant aan mee: deze begaf zich samen met zijn mannen naar de Duitsers. "Die man werd later met schande beladen en naar huis gestuurd."

Coles is verontwaardigd over de houding van de collega's van deze luitenant:

Die andere officieren wilden er niks van weten. Zij stuurden na een poos een bericht naar de artillerie en die begon met 18-ponders te schieten, precies naar de plaats waar wij ons bevonden. De Duitsers keerden toen maar om en ook wij gingen weer terug in de loopgraven.
Maar die avond keek Coles naar de vijand en zag hoe de Duitsers komforen met gloeiend houtskool langs hun loopgraven plaatsten. "Toen deden wij hetzelfde en het was net Fleet Street in Londen op Kerstavond. Het was een prachtig, een wonderlijk gezicht. Ik zal het nooit vergeten."

Minder tevreden was de Britse generaal-majoor Frederick Lambart Earl of Cavan. Deze edelman en ijzervreter (sommigen vinden hem de beste Britse commandant van de hele Eerste Wereldoorlog) rapporteert op 25 december 1915 aan het geallieerde hoofdkwartier:


Het spijt me zeer dat ik moet melden dat er ondanks mijn speciale bevelen toch contacten zijn geweest tussen onze linies en de Duitsers. Ik heb een volledig onderzoek gelast naar de vraag waarom mijn orders zijn genegeerd. Grote aantallen Duitsers waren de eersten die verschenen, maar dat is geen excuus en ik betreur het incident meer dan ik kan zeggen.

Executiepeloton
Als het - weer een jaar later, in 1916 - wederom Kerstmis wordt, is de situatie aan het front vrijwel onveranderd - alleen zijn er paar miljoen doden bijgekomen. Verdun, de Somme, Ieper, het gifgas, de modder: elke dag vallen er duizenden. Het opperbevel bedreigt dit jaar iedereen die zich wil verbroederen met krijgsraad en executiepeloton.

Dat mist zijn uitwerking niet. De Britse kolonel W.N. Nicholson bevindt zich aan het front: "Toen de Duitsers in hun loopgraven kerstliedjes begonnen te zingen bestookten wij ze met granaten", noteert hij grimmig in zijn dagboek.

De kolonel ziet goed in dat er iets mis is:

Het is een teken aan de wand dat onze bevelvoerders zo benauwd zijn voor vriendschap tussen de soldaten van beide kanten. Onze mannen hebben geen ruzie met Fritz, behalve dan misschien in het vuur van de strijd.
De kolonel komt tot een schokkende conclusie:
Als beide legers zich weer zouden verbroederden, zou dat de politici aan beide kanten pijnlijk in de problemen brengen. Ik acht het niettemin goed mogelijk dat de oorlog zou eindigen als we in de loopgraven twee weken lang zo`n wapenstilstand zouden hebben - maar wat zouden ze daar thuis wel niet van zeggen?

Kerstverbroederingen hebben zich dat jaar, en in 1917 niet meer voorgedaan. De slachting ging ongehinderd door en eiste in totaal meer dan tien miljoen levens.

Bronnen:
# "Christmas Truce", by Malcolm Brown and Shirley Seaton. Papermac (London, 1994).
# "Een bloem in het geweer - Beelden uit de eerste wereldoorlog in Vlaanderen", door Gaston Durnez. Heideland (Hasselt, 1965).
# "1914 - The days of Hope", by Lyn Macdonald. Penguin Books (London, 1989).
# "First World War", by Martin Gilbert. Weidenfeld and Nicolson (London, 1994).
# "Douglas Haig - the educated soldier", by John Terraine. Leo Cooper (London, 1990).
# "1914-1918 - Voices and images of the Great War", by Lyn Macdonald. Penguin Books (London, 1991).
# "Voices from the Great War", by Peter Vansittart. Penguin Books (London, 1983).

Rob Ruggenberg
http://www.greatwar.nl/frames/default-christmastruce.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2005 15:25    Onderwerp: Reageer met quote

Sneeuwballengevecht in Niemandsland
De kerstvrede van 1914
geschreven door Philip Vos

zondag 11 juli 1999

'BALDRICK: […] And then, shortly after, we all met up, didn't we? Just before Christmas, 1914.

GEORGE: Yes, that's right. I'd just arrived and we had that wonderful Christmas truce. Do you remember, sir? We could hear "Silent Night" drifting across the still, clear air of No Man's Land. And then they came, the Germans, emerging out of the freezing night mist, calling to us, and we clambered up over the top and went to meet them.

BLACKADDER: Both sides advanced more during one Christmas piss-up than they managed in the next two-and-a-half years of war.

BALDRICK: Do you remember the football match?

BLACKADDER: Remember it? How could I forget it? I was never offside! could not believe that decision!

BALDRICK: And since then we've been stuck here for three flipping years! We haven't moved!'

Bovenstaand citaat komt uit de populaire BBC comedy "Blackadder" en geeft een aardig beeld van de bijzondere gebeurtenissen die rond de kerstdagen van 1914 plaatsvonden aan het westelijk front. Vanaf kerstavond ontstonden op sommige plaatsen onofficiële wapenstilstanden tussen Duitse en Engelse soldaten, waarvan sommige zelfs tot en met oud en nieuw duurden.


Voor de soldaten die in 1915 naar het front kwamen klonken de verhalen als een mythe en velen weigerden te geloven dat zo'n verbroedering ooit had plaatsgevonden. Zeker niet toen de oorlog na dit korte intermezzo in volle hevigheid verder ging en naar een nog gruwelijker niveau van totale vernietiging werd getild.

Veel historici waaronder Modris Eksteins en Jay Winter beschouwen deze kerstvrede en spontane verbroederingen dan ook als laatste restanten van de 19deeeuwse manier van oorlogvoeren. De oorlog was vanaf augustus weliswaar met enorme felheid gevoerd, maar de echte hel barstte pas los in de loop van 1915 en na dit jaar zouden verbroederingen definitief tot het verleden behoren. De wereld was voorgoed veranderd.

Een eerste vraag die men hoort te stellen naar aanleiding van deze gebeurtenissen is: waarom? Waarom brak spontaan de vrede uit tussen deze soldaten die elkaar kort daarvoor nog compleet probeerden uit te roeien? Wat ging hieraan vooraf en welke elementen zorgden ervoor dat zo'n vrede mogelijk was?

In dit onderzoek probeer ik een antwoord te geven op deze vragen door in de eerste paragraaf te kijken naar de periode die vooraf ging aan de verbroedering rond kerstmis 1914. Een beeld van deze verbroedering wordt geschetst in de tweede paragraaf. En in de derde en laatste paragraaf zullen enige conclusies getrokken worden.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2005 15:26    Onderwerp: Reageer met quote

1. Patsstelling: loopgraven en modder
Toen de Eerste Wereldoorlog in augustus 1914 uitbrak werd dit door grote gedeelten van de Duitse samenleving toegejuicht. Dit gebeurde ook in Engeland en Frankrijk. Kreten als 'home by christmas' en 'terug voordat de bladeren vallen' typeren de algehele stemming rond de augustus dagen van 1914. De gedachte was dat de oorlog kort en beperkt zou blijven. Geen vreemde gedachte als men bedenkt dat er, afgezien van de Amerikaanse Burgeroorlog, al honderd jaar geen grote en lange oorlog meer was gevoerd in de wereld.

Duitsland's optimisme over de te leveren strijd was misschien het grootste van alle oorlogvoerende landen, omdat het land in de vorige drie oorlogen steeds na een korte strijd als overwinnaar was teruggekeerd en nu de tegenstander uit de laatste oorlog - Frankrijk - weer tegenover zich zag. Bovendien leefde onder vele intellectuelen en jongeren de gedachte dat de oorlog een zekere bevrijding zou brengen en de Duitse cultuur tot grotere en nieuwe hoogten zou brengen, zoals Thomas Mann dat zou verwoorden:

'Krieg! Es war Reinigung, Befreiung, was wir empfanden, und eine ungeheure Hoffnung'

In Duitsland hoopte men ook dat de oorlog zou zorgen voor meer eenheid en saamhorigheid. De Duitse keizer benadrukte dit ook in zijn tweede balkonrede op 1 augustus in Berlijn:

'[diesen Tagen] waren ernst, wie keine vorher! Kommt es zum Kampf, so hören alle Parteien auf! Auch mich hat die eine oder die andere Partei wohl angegriffen. Das war in Friedenszeiten. Ich verzeihe es heute von ganzem Herzen! Ich kenne keine Parteien und auch keine Konfessionen mehr; wir sind heute alle deutsche Brüder und nur deutsche Brüder.'


De Duitse troepen werden met een verbluffende snelheid naar het front gebracht door gebruik te maken van de spoorwegen. Het Schlieffenplan werd in werking gezet en gedurende de eerste maand werden grote resultaten geboekt. Daarna kreeg het Duitse offensief met een aantal problemen te maken: het Belgische verzet bleek hardnekkiger dan verwacht, men kreeg te kampen met logistieke problemen en de Duitse legerleiding besloot op een paar punten van het Schlieffenplan af te wijken. In de tweede week van september liep het Duitse offensief vast bij de Marne en trokken de Duitsers zich terug naar de Aisne waar de eerste loopgraven werden gegraven.

Sommige historici beweren dat het Schlieffenplan, ontworpen door Alfred von Schlieffen tussen 1893 en 1905, mislukte omdat het plan gebaseerd was op 19deeeuwse oorlogvoering en geen rekening hield met de 20steeeuwse militaire technologie. Deze nieuwe technologie was vooral gericht op een succesvolle verdediging terwijl het een offensief zeer moeilijk maakte. De bewegingsoorlog was in ieder geval na zes weken al afgelopen en een patsstelling was het gevolg.

Zo verdwenen de mooie zomer dagen van augustus, samen met het grote enthousiasme en optimisme, toen de regen in september begon te vallen. De Belgische en Noord Franse slagvelden veranderden langzaam in één grote modderpoel met alle gevolgen van dien: geweren weigerden dienst omdat ze vol met modder en water zaten, in de loopgraven stond men vaak tot aan de knieën in het water. Al spoedig kregen de soldaten er een heleboel nieuwe vijanden bij: vermoeidheid, reumatiek, "trench foot", koudvuur, onderkoeling en bevriezing. Ook had men constant te maken met luizen en ratten.

Na de slag bij de Marne wilde het Duitse leger de Kanaalkust te bereiken, dit bleek heel traag te gaan en zou tot halverwege oktober duren. Hierna probeerde het leger door de geallieerde linie heen te breken wat resulteerde in een offensief dwars door het modderlandschap van Noord-België waarna deze bij de slag om Ieper door de Engelsen tegen gehouden werd dit kostte het Duitse leger de weg naar Calais en circa 5.000 Duitse levens. De frontlijn werd nu statisch en zou in vier jaar tijd nauwelijks veranderen. Het loopgravenstelsel kwam nu tot stand.

'Imagine a broad belt, ten miles or so in width, stretching from the Channel to the German frontier near Basle, which is positively littered with the bodies of men and sacrificed with their rude graves; in which farms, villages and cottages are shapeless heaps of blackened masonary; in which fields, roads and trees are pitted and torn and twisted by shells and disfigured by dead horses, cattle, sheep and goats, scattered in every attitude of repulsive distortion and dismemberment'

Tussen veel Britse en Duitse soldaten, die al geruime tijd op dezelfde plaats gestationeerd waren ontstond langzaam een filosofie van 'leven en laten leven' tot grote ergernis van de hogere officieren. Op bepaalde tijden van de dag, bijvoorbeeld tijdens de maaltijden of tijdens een verkenningstocht in Niemandsland, werd er niet op elkaar geschoten:

'Alle patrouilles, zowel Engelse als de Duitse, zijn zeer afkerig van het principe van de glorieuze dood, dus als we elkaar tegen het lijf lopen … doen we maar alsof de ene patrouille uit levieten bestaat en de andere een barmhartige Samaritaan is, en lopen we zonder iets te zeggen langs elkaar heen. Elkaar met bommen bestoken zou voor beide partijen een nutteloze schending zijn van de ongeschreven wetten, die de verhoudingen bepalen tussen twee strijdende partijen'

Gedurende de maanden november en december zouden er, mits op gehoorsafstand van elkaar, steeds meer contacten tussen beide zijden komen. Zo werd er over en weer naar elkaar geroepen. In het begin waren deze vaak patriottische leuzen of oproepen om naar huis te gaan. Maar soms ging het ook over "gewone" dingen zoals het weer of het eten.

Zo riep een Saksische soldaat op 10 december naar de Britse soldaten die er tegenover zaten dat ze het zat waren en de Duitse vlag halfstok hadden gehangen. Een Britse soldaat riep terug en bood rum en gin aan als troost. De Saksische soldaat antwoordde hierop dat zij in de loopgraven alleen champagne dronken. Soms werd er ook over en weer geruild tussen de loopgraven. Dan werden er bijvoorbeeld blikken met vlees geruild voor helminsignes, het probleem was alleen vaak dat de spullen in Niemandsland bleven liggen en geen van beide zijden als eerste zijn spul op wilde halen.

Deze vriendschappelijke contacten tussen de beide zijden zouden de basis vormen voor de kerstvrede van 1914.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2005 15:27    Onderwerp: Reageer met quote

2. De kerstvrede van 1914

De pogingen van de paus en de Amerikaanse senaat om beide zijden te bewegen gedurende de kerstdagen een wapenstilstand in acht te nemen werden door beide zijden verworpen. Men vertrouwde elkaar niet en de oorlog ging in alle hevigheid door.

Maar op 24 december 1914 begon de temperatuur ineens flink te dalen wat er voor zorgde dat het water in de loopgraven bevroor en de modder hard werd. Na maanden in die modder vast gezeten te hebben was het een hele opluchting om er (even) van verlost te zijn. Hier en daar begon het zelfs te sneeuwen wat weer zorgde voor een opgelaten stemming onder de soldaten. Zo schreef de Duitse soldaat Herbert Schulzbach:

'We waren allen aangedaan en melancholiek en in beslag genomen door gedachten aan thuis'

Op sommige plaatsen in de Duitse loopgraven verrezen spontaan heuse kerstbomen met kaarsjes en al. Ook werden er hier en daar grote vuren aangestoken zoals Percy Jones aan Britse zijde opmerkte:

'The first unusual thing happened, when we noticed three large fires behind enemy lines'

Diezelfde dag was er van het hoofdkwartier in St.Omer een boodschap gekomen met de volgende tekst:

'It is thought possible that the enemy may be contemplating an attack during Xmas or New Year, Special vigilance will be mantained during these periods'

Aan geallieerde zijde werden de vuren dan ook gezien als een voorbereiding op een aanval. Er werd alarm geslagen en men bereide zich voor op de aanval. Maar in plaats van bommen en kogels hoorden de Engelsen geschreeuw uit de Duitse linies komen:

'Engelse soldaten, Engelse soldaten, gelukkig kerstfeest. Waar zijn jullie kerstbomen?'

en uit de loopgraven steef een gezang op, "Stille Nacht heilige Nacht" en "Es ist ein' Ros' entsprungen". Na een tijdje beantwoordden de Engelsen deze liedjes met applaus of eigen kerstliedjes. Langzamerhand hield het schieten op en klommen de mannen half uit de loopgraven. Er werden over en weer kerstwensen geschreeuwd.

De echte ontmoetingen begonnen later op de avond toen de meest stoutmoedige soldaten van beide zijden over Niemandsland liepen naar de vijandige linie. Langzamerhand kropen steeds meer soldaten uit de loopgraven en namen een kijkje bij de "overburen". Het gerucht spreidde over de hele frontlinie in België en Noord-Frankrijk en toen het ochtend werd en de zon door de mist brak stonden vele soldaten en officieren van beide zijden in Niemandsland met elkaar te praten of te drinken. Hier en daar werd ook samen gegeten en gezongen.

In een brief aan zijn moeder beschrijft luitenant Dougan Chater de gebeurtenissen van Eerste Kerstdag:

'About 10 o'clock this morning I was peeping over the parapet when I saw a German waving his arms, and presently two of them got out of their trenches and some came towards ours. We were just going to fire when we saw they had no rifles so one of our men went out to meet them and in about two minutes the ground between the two lines of trenches was swarming with men and officers of both sides, shaking hands and wishing each other a happy Christmas'

Soms werden deze samenkomsten door officieren aangemoedigd uit strategische overwegingen. Een kijkje in de loopgraaf van de vijand kon bij het uitstippelen van de strategie misschien wel van pas komen. Maar de meeste soldaten trokken op eigen initiatief naar Niemandsland.

Er werden ook cadeaus aan elkaar gegeven. De Duitsers gaven de Engelsen en Fransen bier, chocolade, sigaretten en ook hele andere zaken zoals handschoenen en borstels. De Engelsen gaven de Duitsers "Christmas pudding" en whisky. Er werd ook veel geruild.

Tussen beide zijden werden afspraken gemaakt over het begraven van de slachtoffers en hier en daar werden ook gezamenlijke plechtigheden gehouden. Zo werd bij een begrafenis Psalm 23 zowel in het Duits als Engels gelezen.

In sommige bronnen is zelfs sprake van een voetbalwedstrijd die gespeeld werd tussen Duitsers en Engelsen. 3-2 voor de Duitsers. Luitenant Johannes Niemann beschrijft deze voetbalwedstrijd:

' Later a Scottish soldier appeared with a football which seemed to come from no where and a few minutes later a real football match got underway. The Scots marked their goal mouth with their strange caps and we did the same with ours. It was far from easy to play on the frozen ground, but we continued, keeping rigorously to the rules, despite that it only lasted an hour and that we had no referee. A great many of the passes went wide, but all the amateur footballers, although they must have been very tired, played with hugh enthusiasm.'

Op een andere plaats langs het front gebeurde er ook iets bijzonders, er verscheen ineens een haas in Niemandsland:

'All at once Germans came scurrying from their trenches and British from theirs, and a marvellous thing happened. It was like a football match, the hare being the football , the grey tunicked Germans at one side, and the kilted "Jocks" the other. The game was won by the German who captured the prize. But more was secured than a hare - a sudden friendship had been struck up, the truce of God had been called, and for the rest of Christmas day not a shot was fired along our section.'

Er werden ook sneeuwballengevechten gehouden in Niemandsland, bij één zo'n gevecht ging het even mis toen een Duitser een steen in een sneeuwbal had gedaan en daar een Engelse soldaat mee in het oog had geraakt. Maar nadat deze zijn excuses had aangeboden was alles weer goed.

De meeste van deze verbroederingen vonden plaats tussen Engelsen en Duitsers - de meeste niet afkomstig uit Pruisen - in België en Noord-Frankrijk. Er wordt geschat dat ongeveer twee derde van de troepen betrokken waren bij de kerstvrede. Op andere plaatsen aan het westelijk front werd gewoon gevochten, zij het in mindere mate dan normaal. Ook tussen Fransen en Duitsers was er hier en daar verbroedering, maar gegevens hier over zijn eenzijdig omdat Franse verslagen hiervan ontbreken en er alleen Duitse verslagen zijn over deze gebeurtenissen. De Franse pers mocht er ook niets over schrijven, terwijl de Engelse pers dit wel deed. In sommige plaatsen bleef de vrede tot en met Nieuwjaarsdag gehandhaafd, terwijl er ook plaatsen waren waar het halverwege januari nog stil was.

Spoedig waren de soldaten weer met elkaar in gevecht en bleven er van de goede voornemens weinig over. Een jaar later was er op sommige plaatsen wel weer een kerstvrede, maar niet meer op zo'n grote schaal dan in 1914. Vanaf 1916 zouden de verbroederingen steeds minder worden en ophouden. De wereld was teveel veranderd.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2005 15:31    Onderwerp: Reageer met quote

3. Tenslotte: verklaringen voor de kerstvrede van 1914

Aan het begin van dit onderzoek stonden twee vragen centraal: waarom brak spontaan de vrede uit tussen deze soldaten die elkaar kort daarvoor nog compleet probeerden uit te roeien? Wat ging hieraan vooraf en welke elementen zorgden ervoor dat zo'n vrede mogelijk was? In deze paragraaf kijken wij naar enkele algemene verklaringen voor deze gebeurtenissen.

In de eerste paragraaf zagen we dat de soldaten binnen zes weken van de mooie augustus dagen met het grote enthousiasme en optimisme van de "frische fröliche Krieg" terecht waren gekomen in de desillusie van statische loopgraven vol met modder en water en alle verschrikkingen van dien.

Daarna zagen we dat er op vele plaatsen langs het westelijk front een soort 'leven en laten leven' systeem ontstond met onofficiële en ongeschreven regels, welke het leven in de loopgraven iets dragelijker maakte. Rond de kerstdagen van 1914 kwam dit tot een climax met de spontane verbroederingen langs het front.

Rond december 1914 lag het front al drie maanden op dezelfde plaats en was er hevig gevochten in erbarmelijke omstandigheden. Vele, vooral wat oudere, soldaten zouden graag even wat rust aan hun hoofd hebben en dit zou een verklaring kunnen zijn voor de kerstvrede.

Een andere verklaring voor de kerstvrede wordt vaak gezocht in een probleem met discipline en moraal van de soldaten. Zij zouden, nadat het front was vastgelopen, het nut van de oorlog niet meer zien. De kerstvrede zou zo als een vorm van muiterij gezien kunnen worden. De legerleiding zag dit ook als zodanig. Voor de soldaten was dit echter geen muiterij of een breuk met de discipline, de meesten zagen dit gewoon als een korte pauze. Een pauze die nodig was na alle verschrikkingen van de laatste paar maanden.

Sommige historici waaronder Modris Eksteins zien de kerstvrede als een "sportieve geste" van beide zijden, het was voor vele soldaten "not done" om met de kerst te vechten. Deze ideeën zouden volgens Eksteins voort gevloeid zijn uit de sportieve manier van leven van de Britten, maar ook van veel Duitsers. "To be a sport" hield in dat men een gentleman was, een moedig en goed mens. In het Victoriaanse tijdperk waren de Britten geobsedeerd geraakt door de sport en gebruikten zij de sportethiek ook om de regels te vormen voor sociale omgang.

Ook de hele oorlogvoering werd bezien in het licht van de sport:

'The war was a game, deadly earnest, to be sure, but a game nevertheless'

en:

'[der Sport war] ein soziales Ideal, das sich von der Cricket-Plätzen der Private Schools bis Flanderen fortpflantzte' 'In den Trainingcamps wurden Krieg und Sport zusammengebracht, und an der Front stellte sich später ein ähnlicher Blickwinkel ein, auch wenn die Realität des Grabenkrieges dieser Erwartungshaltung kaum gerecht werden konnte'

Ook de in de tweede paragraaf genoemde voorbeelden van de voetbalwedstrijd, de jacht op de haas en het sneeuwballengevecht laten het sportieve karakter zien van de verbroedering.

Dit sportideaal bleef vooral in de eerste maanden van de oorlog erg belangrijk, het bepaalde de manier waarop de Engelsen tegen de oorlog aankeken en dit zorgde ervoor dat de kerstvrede van 1914 mogelijk was. Later ebde dit ideaal weg. Deze bovenstaande verklaring is vooral van toepassing op de Engelse zijde en de Duitsers die in Engeland hadden gewoond en dit sportideaal ook had overgenomen.

Een andere verklaring die hier nauw mee samenhangt had te maken met cultuur en beschaving. Beide zijden wilden maar al te graag aan elkaar laten zien dat zij beschaafder waren dan de ander door tijdens de kerst de wapens neer te leggen en elkaar de hand te schudden.

Of de kerstvrede nou voortkwam uit een verlangen naar een adempauze, uit ongehoorzaamheid, door sportief en/of beschaafd gedrag of misschien wel uit alle redenen, de vrede blijft een bijzondere plaats innemen in de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog. Vooral omdat het een einde van de oude wereld inluidde. Na deze kerstvrede werd de oorlog alleen maar gruwelijker en het is voor veel mensen na 1914 en zeker na 1945 moeilijk te vatten dat er zoiets kon bestaan als een spontane verbroedering tussen de rivalen. De 20ste eeuw begon pas echt na januari 1915 toen de idealen en ideeën uit de 19de eeuw en vooral die van augustus 1914, na nog enkele stuiptrekkingen, dood waren.

Philip Vos
www.geschiedenis.nl

_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 24 Dec 2005 9:36    Onderwerp: Reageer met quote

Stories tell of the British and German soldiers playing football together in No Man's Land on Christmas day - but is this just a legend? Historian Malcolm Brown separates fact from fantasy.

World War 1:Special Section
The Christmas truce of 1914 really happened. It is as much a part of the historical texture of World War I as the gas clouds of Ypres or the Battle of the Somme or the Armistice of 1918. Yet it has often been dismissed as though it were merely a myth. Or, assuming anything of the kind occurred, it has been seen as a minor incident, blown up out of all proportion, natural fodder for sentimentalists and pacifists of later generations.

But the truce did take place, and on some far greater scale than has been generally realised. Enemy really did meet enemy between the trenches. There was for a time, genuine peace in No Man's Land. Though Germans and British were the main participants, French and Belgians took part as well. Most of those involved agreed it was a remarkable way to spend Christmas. "Just you think," wrote one British soldier, "that while you were eating your turkey, etc, I was out talking and shaking hands with the very men I had been trying to kill a few hours before! It was astounding!"

"It was a day of peace in war," commented a German participant, "It is only a pity that it was not decisive peace."

So the Christmas Truce is no legend. It is not surprising, however, given the standard popular perception of World War I, that this supreme instance of "All Quiet on the Western Front" has come to have something of a legendary quality. People who would normally dismiss that far off conflict of their grandfathers in the century's teens as merely incomprehensible, find reassurance, even a kind of hope, in the Christmas truce.

This was not, however, a unique occurrence in the history of war. Though it surprised people at the time - and continues to do so today - it was a resurgence of a long established tradition.

Informal truces and small armistices have often taken place during prolonged periods of fighting and the military history of the last two centuries, in particular, abounds with incidents of friendship between enemies.

In the Peninsula War British and French Troops at times visited each others lines, drew water at the same wells and even sat around the same campfire sharing their rations and playing cards.

In the Crimean War British, French and Russians at quiet times also gathered around the same fire, smoking and drinking. In the American Civil War Yankees and Rebels traded tobacco, coffee and newspapers, fished peacefully on opposite sides of the same stream and even collected wild blackberries together. Similar stories are told of the Boer War, in which on one occasion, during a conference of commanders, the rank and file of both sides engaged in a friendly game of football.

Later wars too have their small crop of such stories. It is rare for a conflict at close quarters to continue very long without some generous gestures between enemies or an upsurge in the 'live and let live' spirit. So the Christmas truce of 1914 does not stand alone; on the other hand it is undoubtedly the greatest example of its kind.

There are certain misapprehensions regarding the Christmas truce. One widely held assumption is that only ordinary soldiers took part in it; that it was, as it were, essentially a protest of cannon-fodder, Private Tommy and Musketier Fritz throwing aside the assumptions of conventional nationalism and thumbing their noses at those in authority over them.

In fact, in many cases, NCOs and officers joined in with equal readiness, while others truces were initiated and the terms of armistice agreed at 'parleys' of officers between the trenches.

There is also some evidence that while some generals angrily opposed the truce, others tolerated it and indeed saw some advantage in allowing events to take their own course while never for a moment doubting that eventually the war would resume in full earnest.

One other misapprehension about the truce calls for rebuttal. There has grown up a belief, even among aficionados of World War I, that the Christmas truce was considered to be so disgraceful and event, one so against the prevailing mood of the time, that all knowledge of it was withheld from the public at home until the war was over.

In fact, the truce was fully publicised from the moment news of it reached home. Throughout January 1915 numerous local and national newspapers in Britain printed letter after letter from soldiers who took part; in addition they ran eye-catching headlines ("Extraordinary Unofficial Armistice", "British, Indians and Germans shake hands"), and even printed photographs of the Britons and Germans in No Man's Land. Germany also gave the event press publicity, though on a smaller scale and for a shorter period of time.

Publishing a year later, Sir Arthur Conan Doyle in his history of 1914 called the Christmas truce "an amazing spectacle" and in a memorable description, saluted it as "one human episode amid all the atrocities which have stained the memory of the war".

The phrase sums up the attraction of the truce: it is the human dimension which means that this relatively obscure event in the fifth month of a 52-month war is still remembered and will continue to catch the imagination.

In a century in which our conception of war has changed fundamentally, from the cavalry charge and the flash of sabres to the Exocet, the cruise missile and the Trident submarine, the fact that in 1914 some thousands of the fighting men of the belligerent nations met and shook hands between their trenches strikes a powerful and appealing note. It is perhaps the best and most heartening Christmas story of modern times.

Adapted from the book Christmas Truce by Malcolm Brown and Shirley Seaton
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 24 Dec 2005 9:37    Onderwerp: Reageer met quote

The Christmas Truce
by Henry Williamson


The First Battle of Ypres was over. The
deluge in the second week of November
1914 decided that. Our battalion of the
London Regiment (Territorials) was out at
rest, leaving a memory of dead soldiers in
feld grau (field grey) and khaki lying in
still attitudes between the German and
British lines. 'Rest' meant no more fatigues
or carrying parties; it meant letters from
home, parcels, hazy nights in the estaminets
of Hazebrouck with cafe'-rhum and weak
beer, clouds of smoke and noisy laughter,
After 48 hours clear, a daily route march,
leading to nowhere and back again, with
new faces of the drafts which had come up
from the base. The war was now a mere
rumour from afar: a low-flashing, dull
booming beyond an eastern horizon of flat,
tree-lined and arable fields gleaming with
water in cart-rut and along each furrow.
In the first week of December 1914 the
King Emperor George V arrived at St
Omer in northern France, headquarters of
the British Expeditionary Force. Orders
were given immediately at all units to
prepare for a royal inspection.
The King in the service uniform of a
field-marshal, brown-booted with gold
spurs, brown-bearded, prominent pouches
under his blue eyes, passed with Field-
Marshal Sir John French and various
general staff officers down the ranks of
silent, staring-ahead, depersonalised faces
thinking that the gruff tones in which the
King spoke to the commander-in-chief
were of that other world infinitely remote
from what really happened.
Behind the King walked the Prince of
Wales, seeming somehow detached from
the massive power of red and gold, the big
moustaches and faces and belts and boots
and spurs all so shining and immaculate
between the open ranks of the troops stand-
ing rigidly at attention. The slim figure of
the Prince, in the uniform of a Grenadier,
appeared to be looking for something far
beyond the immediate scene-a slight,
white-faced boy in the shadow of Father.

The next afternoon the platoon sergeant
walked from billet to billet, with orders
that we were going into the line that even-
ing. A waning moon rode the sky, memento
of estaminet nights, moon-silvered cobble
stones, colour-washed house-fronts of the
Grande Place. The decaying orb was
ringed by scudding vapour; a wet wind
flapped the edges of rubber groundsheets
fastened over packs and shoulders of the
marching men. A wind from the south-west
brought rain to the brown, the flat, the tree-
lined plain of Flanders.
Going back was by now a prospect of
stoical acceptance, since marching in the
rain absorbed nearly all personal memory,
leaving little for coherent thought beyond
the moment. We marched along a road
lined with poplars towards the familiar
hazy pallor thrown on low clouds by the
ringed lights around Ypres -- called'
'Ypriss' by the old sweats who had been
out since Mons. As we came nearer, the sky
was tremulous with flashes: the night
burdened by reverberation of cannon heard
with the lisp of rainy wind in the bare
branches of trees above our heads.
At last we halted, and welcome news
arrived. The company was in reserve. We
were to be billeted for the night in some
sheds, and thatched lofts around a farm.
Speculation ceased when the platoon com-
mander said that we were taking over part
of the line the following evening. The Ger-
mans, he said, had attacked down south;
the battalion was to remain in brigade
reserve. It was a quiet part of the line.
There was to be diversionary fire from the
trenches, to relieve the pressure.

'Cushy, we said among ourselves as we
entered our cottage, to sleep upon the floor.
There was a large stove, radiating heat.
Bon for the troops!
The damp December dusk of next even-
ing was closing down as No 1 Company
approached the dark mass of leafless trees
at the edge of a wood. Through the trees lay
a novel kind of track, firm but knobbly to
the feet, but so welcome after the mud of
the preceding field. It was like walking on
an uneven and wide ladder. Rough rungs,
laid close together, were made of little
sawn-off branches, nailed to laid trunks of
oak trees. As we came near to the greenish-
white German flares, bullets began to
crack. The men of the new draft ducked at
each overhead crack; but the survivors of
the original battalion walked on upright,
sometimes muttering,'Don't get the wind-
up, chum,' as the old sweats had said to
them when first they had gone into the
line, many weeks before.
We came to a cross-ride in the wood, and
waited there, while a cock-pheasant crowed
as it flew past us. Dimly seen were some
bunkers, in which braziers glowed brightly.
The sight was homely, and cheering.
Figures in balaclava woollen helmets
stood about.

'What's it like, mate?' came the inevit-
able question. 'Cushy,' came the reply, as a
cigarette brightened. These were regulars,
the newcomers felt happy again. Braziers,
lovely crackling coke flames!
The relief company filed on down the
path, and came to the luminous edge of the
wood, beyond which the German parachute
flares were clear and bright, like lilies. The
trench was just inside the wood. There was
no water in it, thank God! One saw sand-
bag-dugouts behind the occupants standing
by for the relief. It was indeed cushy!
Thus began a period or cycle of eight
days for No 1 Company: two in the front
line followed by two days back in battalion
reserve in billets, two in support within the
wood and two more again in the front line.
It was not unenjoyable: danger was neg-
ligible-a whizz-bang arriving now and
again-object more of curiosity than of
fear-news of someone getting sniped;
work in the trench, digging bv day, revet-
ting the parapet, and fatigues in the wood
by night; for the weather remained fine.
One trench had a well-made parapet with
steel loopholes built in the sandbags, and
paved along a length of 50 yards entirely
by unopened tins of bully-beef taken from
someof the hundreds of boxes lying about
in the wood. These boxes had been chucked
away by former carrying parties, in the
days before 'corduroy' paths. The trench
had been built by the regulars, now no
longer bearded, though some of their toes
showed through their boots. It was said
that a cigarette end, dropped somewhere
along it, was a 'crime' heavily punished.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 24 Dec 2005 9:39    Onderwerp: Reageer met quote

Water to the waist
---------------------------
All form, and shape even, of the carefully-
made trenches disappeared under rains
falling upon the yellow clay which retained
them, One was soaked all day and all
night. The weight of a greatcoat was
doubled by clay and water.'We volunteered
for this!' was an ironic comment among
those in water sometimes to the waist.
After the rains, mist lay over a country-
side which had no soul, with its broken
farmhouse roofs, dead cattle in no man's
land, its daylight nihilism beyond the
parapet with never a movement of life,
never glimpse of the Alleyman (Allemand
-German)-except those who were dead,
and lying motionless in varying attitudes
of stillness day after day upon the level
brown field extending to the yellow sub-
soil thrown up from the enemy trench,
beyond its barbed wire obstacles.
At night mist blurred the brightness of
the light-balls, the Very lights or flares as
they were now generally called. The mists,
hanging heavier in the wood, settled to
hear, which rimed trees, corduroy paths,
shed and barn; and clarified into keener
air in sunlight. Frost formed floating films
of ice upon the clay-blue water in shell-
holes, which tipped when mess-tins were
dipped for brewing tea; the daily ration of
tea being mixed in sandbags with sugar. It
was pleasant in the wood, squatting by a
little stick fire. Movement was, however,
laborious now upon the paths not yet laid
with corduroy by the sappers. Boots became
pattened with yellow clay. Still, we said,
it might be worse-for memory of the
tempest that had fallen on the last day of
the battle for Ypres, of the misery of cold
and wet, the dereliction of that time, was
still in the forefront ofour minds.
One afternoon, towards Christmas, a
harder frost settled upon the vacant battle-
held. By midnight trees, bunkers, paths,
sentries' balaclavas and greatcoat shoul-
ders became stiff, thickly rimed. From some
of the new draft came suppressed whimper-
ing sounds. Only those old soldiers who
had scrounged sandbags and straw from
Iniskilling Farm at one edge of the wood,
and put their boots inside, lay still and
sleeping. Lying with unprotected boots
outside the open end of a bunker, one en-
dured pain in one's feet until the final
agony, when one got up and hobbled out-
side, seeing bright stars above the treetops.
The thing to do was to make a fire, and boil
some water in a mess-tin for some Nestle's
cafe'-au-lait. There were many shell-
fractured oak-branches lying about. They
were heavy with sap, but no matter. One
passed painful hours of sleeplessness in
blowing and fanning weak embers amid a
hiss of bubbling branch-ends.

The winter agony
------------------------
As soon as I sat still, or stood up to beat
my arms like a cabby on a hansom cab, the
weak glow of the fire went dull. My eyes
smarted with smoke, there was no flame
unless I fanned all the time. My arms were
heavy in the frozen greatcoat sleeves, mud-
slabbed and hard as drainpipes; while the
skirts of the coat were like boards. I went
back to sleep, but pain kept me awake;
so I crawled out again and was once more
in frozen air, bullets smacking through
trees glistening with frost. I was thirsty,
but the water-bottle was solid. Later, when
it was thawed out over a brazier, it leaked,
being split, but there were many lying
about in the wood, with rifles and other
equipment.

We were issued with shaggy goatskin
jerkins. Did it mean that the battalion was
intended to be an Officers' Training Corps?
That there would be no more attacks until
the spring? The jerkins had broad tapes
which cross-bound the white and yellow
hairy skins against the chest. Officers and
men now looked alike, except for the ex-
pression of an officer's face, and the fact
that one appeared to stand more upright:
an effect given, perhaps, by the shoulder-
high thumhsticks of ash many of them
walked about with.
Senior officers also wore Norwegian type
knee-boots, laced to the knee and then
treble-strapped. I thought of asking my
father to send me a pair, but a thaw came
at the beginning of the third week of
December, and the misery of mud returned.
And then, with a jump of concealed fear,
orders were read out for an attack across
no man's land to the German lines. It was
two days after the new moon. We were in
support. The company lay out on the edge
of the wood, shivering and beating hands
and feet, in support of a regular battalion
of the Rifle Brigade. The objectives were a
cottage in no man's land called Sniper's
House, and thence forward to a section of
the enemy front line that enfiladed our
dangerous T-trench.
The assault of muttering and tense-
faced bearded men took place under a
serried rank of bursting red stars of 18-
pounder shrapnel shells, and supporting
machine gun fire. Figures floundering
across a root-field in no man's land, with
its sad decaying lumps of dead cows and
men. Hoarse yells of fear became simulated
rage; while short of, into and beyond the
British front line dropped shell upon
shell to burst with acrid yellow fumes of
lyddite from the British Long-toms of the
South African war of 1902, with their
worn rifling.
The order came for the company to carry
on the attack. Survivors, coming back
through the wood, wet through and cover-
ed with mud, uniforms ripped by barbed
wire, were stumbling as they passed
through us. When they had gone away --
away from the line, death behind them-a
clear baritone voice floated back through
the trees, singing Oh, for the wings, for
the wings of a dove-far away, far away
would I roam. They were wonderful, re-
marked a sergeant, a rugger-playing Old
Blue in peacetime. Yes, because they were
going out, I thought; they were euphoric,
hurrying to warmth and sleep, sleep, sleep.
This local attack failed on the uncut
German wire; but Sniper's House was
taken. Our colonel, one heard later, had
protested against the carrying on of the
attack by our company. Later, it was re-
ported in 'Comic Cuts', or Corps Intelli-
gence sheets, that the attack had been
ordered to aid the Russians hard pressed
on the Eastern Front.
We laughed sceptically at that; a begin-
ning of disillusion with 'the well-fed Staff'.
I had no fear at night, and used to wan-
der about in no man's land by myself, to
feel some sort of freedom. One night I
was sitting down by the German wire
when a flare hissed out just by my face, it
seemed, followed by another, and another,
while machine ·guns opened up with loud
directness, accompanied by the cracking
air-shear of bullets passing only a few
inches, it seemed, above my neck. Then
up and down the line arose the swishing
stalks of white lights, all from the German
lines, by which one knew that they were
not going to attack, but feared an assault
from our lines. This was remote comfort,
as I felt myself to be large and visible,
sweating with fear of sorts, while bullets
from our lines thudded and whanged away
upwards in ricochet. The sky above me
appeared to be lit by the beautiful white
lilies of the dead, as I thought of them.

This was an occasion ofthat phenomenon
known as wind-up. As before a wind, fire
swept with bright yellow-red stabs of
thorn-flame up the line towards the light-
ringed salient around Ypres: bullets in
flight, hissing, clacking or whining, crossed
the lines of the hosts of the unburied dead
slowly being absorbed into Flanders field.
The wind of fear, the nightly wind of the
battlefield of Western Europe, from the
cold North Sea to the great barrier of the
Alps-a fire travelling faster than any
wind, was speckling the ridges above the
drained marsh that surrounded Ypres,
stabbing in wandering aimless design the
darkness on the slopes of the Commines
canal, running in thin crenellations upon
the plateau of Wytschaete and Messines,
sweeping thence down to the plain of
Armentieres, among the coal-mines and
slags of Artois, across the chalk uplands of
Picardy, and the plains ofthe rivers. The
wind of fear rushed on, to die out, ex-
pended, beyond the dark forest of the
Argonne, beyond the fears of massed men,
where snow-field, ravine, torrent and crag
ended before the peaks in silence underthe
constellation of Orion, shaking gem-like
above all human hope.

It was still freezing hard on Christmas
Eve. We had been detailed for what seemed
to be a perilous fatigue in no man's land-
going out between the lines to knock in
posts in a zigzag line towards the Ger-
man front line. Around the posts wire
was to be wound. On this wire, hurdles
taken from a shed were to be laid. Then
drying tobacco leaves, hung on the hurdles
(as the leaves had been in the shed), would
give cover from view should it be neces-
sary, in an attack, to reinforce the front line.
What an idea, I thought. It would draw
machine gun fire. It was about as sensible
as the brigade commander's idea for the
December 19 attack across no man's land,
f`or some men to carry straw palliasses, to
lean against the German wire and enable
men to cross over the entanglements. As
for the knocking-in of posts into frozen
ground, that was utterly wrong! And in
bright moonlight, 40 yards away from the
Alleyman!
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 24 Dec 2005 9:40    Onderwerp: Reageer met quote

Stab of fear
-----------------
After our platoon commander, a courteous
man in his early 20s and fresh from Cam-
bridge, had outlined the plan quietly, he
asked for questions. I dared to say that
the noise of' knocking in posts would be
heard. There was silence; then we were
told that implicit directions had come
f'rom brigade, and must he carried out. We
debouched f'rom the wood, and were ex-
posed. After an initial stab of fear, I was
not afraid. Everything was so still, so quiet
in the line. No flares, no crack of the
sniper's rifle. No gun firing.
Soon we were used to the open moon-
light in which all life and movement seem-
ed unreal. Men were fetching and laying
down posts, arranging themselves in
couples, one to hold, the other to knock.
Others prepared to unwind barbed wire
previously rolled on staves. I was one who
followed the platoon commander and three
men to a tarred wooden shed, to fetch
hurdles hung with long dry tobacco leaves,
which we brought out and laid on the site
of the reinforcement fence.
And not a shot was fired from the Ger-
man trench. The unbelievable had soon
become the ordinary, so that we talked as
we worked, without caution, while the
night passed as in a dream. The moon
moved down to the treetops behind us. Al-
ways, it seemed, had we been moving
bodilessly, each with his shadow.
After a timeless dream I saw what looked
like a large white light on top of a pale
put up in the German lines. It was a
strange sort of light. It burned almost
white, and was absolutely steady. What
sort of lantern was it? I did not think much
about it; it was part of the strange un-
reality of the silent night, of the silence of
the moon, now turning a brownish yellow,
of the silence of the frost mist. I was warm
with the work, all my body was in glow,
not with warmth but with happiness.
Suddenly there was a short quick cheer
from the German lines-Hoch! Hoch!
Hoch! With others I flinched and crouched,
ready to fling myself flat, pass the leather
thong of my rifle over my head and aim to
fire; but no other sound came from the
German lines.
We stood up, talking about it, in little
groups. For other cheers were coming
across the black spaces of no man's land.
We saw dim figures on the enemy parapet,
about more lights; and with amazement
saw that a Christmas tree was being set
there, and around it Germans were talk-
ing and laughing together. Hoch! Hoch!
Hoch!, followed by cheering.
Our platoon commander, who had gone
from group to group during the making
of the fence, looked at his watch and
told us that it was eleven o'clock. One
more hour, he said, and then we would
go back.
'By Berlin time it is midnight. A Merry
Christmas to you all! I say, that's rather
fine, isn't it?', for from the German parapet
a rich baritone voice had begun to sing a
song I remembered from my nurse Minne
singing it to me after my evening tub
before bed. She had been maid to my Ger-
man grandmother, one of the Lune family
of Hildesheim. StiLle Nacht! HeiLige Nacht!
Tranquil Night! Holy Night! The grave
and tender voice rose out of the frozen
mist; it was all so strange; it was like
being in another world, to which one had
come through a nightmare: a world finer
than the one I had left behind in England,
except for beautiful things like music, and
springtime on my bicycle in the country
of Kent and Bedfordshire.
And back again in the wood it seemed
so strange that we had not been fired upon;
wonderful that the mud had gone; won-
derful to walk easily on the paths; to be
dry; to be able to sleep again.
The wonder remained in the low golden
light of a white-rimed Christmas morning.
I could hardly realise it; but my chronic,
hopeless longing to be home was gone.
The post arrived while I was frying my
breakfast bacon, beside a twig fire where
stood my canteen full of hot sugary tea. I
sat on an unopened 28-Ib box of 2-ounce
Capstan tobacco: one of scores thrown down
in the wood, with large bright metal con-
tainers of army biscuits, of the shape and
size and taste of dog biscuits. The tobacco
issue per day was reckoned to be 5,000
cigarettes at this time, or 'L4 Ibs of tobacco.
This was not the 'issue' ration, but from the
many 'Comforts for the Troops' appeals in
newspapers, all tobacco being duty free
to our benefactors at home.
There was a Gift Package to every sol-
dier from the Princess Royal. A brass box
embossed with Princess Mary's profile,
containing tobacco and cigarettes. This I
decided to send home to my mother, as a
souvenir.
'There's bloody hundreds of them out
there!' said a kilted soldier to me as I
sat there.

Face to face
------------------
I walked through the trees, some splin-
tered and gashed by fragments of Jack
Johnsons, as we called the German 5·9-inch
gun, and into no man's land and found
myself face to face with living German
soldiers, men in grey unif'orms and leather
knee-boots-a fact which was at the time
for me beyond belief. Moreover the Ger-
mans were, some of them, actually smiling
as they talked in English.
Most of them were small men, rather
pale of face. Many wore spectacles, and had
thin little goatee beards. I did not see one
piclzelhaube. They were either bare-
headed, or had on small grey pork-pie
hats, with red bands. Each bore two metal
buttons, ringed with white, black and red
rather like tiny archery targets: the Im-
perial German colours.
Among these smaller Saxons were tall,
sturdy men taking no part in the talking,
but regarding the general scene with de-
tachment. They were red-faced men and
their tunics and trousers above the leather
knee-boots showed dried mud marks. Some
had green cords round a shoulder, and
under the shoulder tabs.
Looking in the direction of the mass of
Germans, I saw, judging by the serried
rows of figures standing there, at least
three positions or trench lines behind the
front trench. They were dug at intervals
of about 200 yards.
'It only shows,' said one of our chaps,
'what a lot of men they have, compared
to our chaps. We've got only one line,
really, the rest are mere scratches.' He
said quietly, 'See those green lanyards
and tassels on that big fellow's shoulders?
They're sniper's cords. They're Prussians.
That's what some Saxons told me. They
dislike the Prussians. "Kill them all,"
said one, "and we'll have peace".'
'Yes, my father was always against the
Prussians,' J told him. One of the small
Saxons was contentedly standing alone
and smoking a new and large meerschaum
pipe. He wore spectacles and looked like
a comic-paper 'Hun'. The white bowl of
the pipe bore the face and high-peaked
cap of 'Little Willie' painted on it. The
Saxon saw me looking at it and taking
pipe from mouth said with quiet satis-
faction: 'Kronprinz! Prachtiger Kerl!'
before putting back the mouthpiece care-
fully between his teeth.
Someone told me that Prachtiger KerL
meant 'Good Chap' or 'Decent Fellow'.
Of course, I thought, he is to them as the
Prince of Wales is to us.
A mark of German efficiency I noted:
two aluminium buttons where we had one
brass button on our trousers. Men were
digging, to bury stiff corpses. Each feld
grau 'stiffy' was covered by a red-black-
white German flag. When the grave had
been filled in an officer read from a prayer-
book, while the men in feLd grau stood to
attention with round grey hats clutched
in left hands. I found myself standing to
attention, my balaclava in my hand. When
the grave was filled, someone wrote, in
indelible pencil, these words on the rough
cross of ration-box wood: Hier Ruht In
Gott fin Unbekannter Deutscher Held.
'Here rests in God an unknown German
hero', I found myself translating: and
thinking that it was like the English
crosses in the little cemetery in the clear-
ing within the wood.
I learned, with surprise, that the Ger-
man assaults in mass attack through the
woods and across the arable fields of the
salient, during the last phase of the Battle
for Ypres, had been made by young volun-
teers, some arm in arm, singing, with but
one rifle to every three. They had been
'flung in' (as the British military term
went) after the failure of the Prussian
Guard, the elite Corps du Garde, modelled
on Napoleon's famous soldiers, to break
our line. And here was the surprise:
'You had too many automatische pistolen.
in your line, EngLische friend!'

As a fact, we had few if any machine
guns left after the battle; the Germans
had mistaken their presence for our
'fifteen rounds rapid' fire! Every infantry
battalion had been equipped with two
machine guns, of the type used in the
South African War of 1902; with one ex-
ception. That was the London Scottish,
the 14th Sattalion of the London Regi-
ment, which had bought, privately before
the war, two Vickers guns. These also
were lost during the battle.
Another illusion of the Germans appear-
ed to be that we had masses of reserve
troops behind our front line, most of them
in the woods. If only they had known
that we had very few reserves, including
some of the battalions of an Indian Divi-
sion, the turbaned soldiers of which suffer-
ed greatly from the cold.
The truce lasted, in our part of the line
(under the Messines Ridge), for several
days. On the last day of 1914, one evening,
a message came over no man's land, car-
ried by a very polite Saxon corporal. It
was that their regimental (equivalent to
our brigade, but they had three battalions
where we had four) staff officers were going
round their line at midnight; and they
would have to fire their automatische
pistolen, but would aim high, well above
our heads. Would we, even so, please keep
under cover, 'lest regrettable accidents
occur).
And at 11 o'clock-for they were using
Berlin time-we saw the flash of several
Spandau machine guns passing well above
no man's land
I had taken the addresses of two German
soldiers, promising to write to them after
the war. And I had, vaguely, a childlike
idea that if all those in Germany could
know what the soldiers had to suffer, and
that both sides believed the same things
about the righteousness of the two national
causes, it might spread, this truce of Christ
on the battlefield, to the minds of all,
and give understanding where now there
was scorn and hatred.
I was still very young. I was under age,
having volunteered after the news of the
Retreat from Mons had come to us one
Sunday in the third week of August 1914.
Our colonel had made a speech to the
battalion, then in London, declaring that
the British Expeditionary Force of the
Regular army was very reduced in numbers
after the 90-mile retreat which had worn
out boots and exhausted so many, and was
in dire need of help.
And now the New Year had come, the
frost was settling again in little crystals
upon posts and on the graves and icy shell
holes in no man's land. Once more the
light-balls were rising up to hover under
little parachutes over no man's land with
the blast of machine guns, and the brutal
downward droning of heavy shells. And
the rains came, to fall upon Flanders
field, while preparations were in hand for
the spring offensive.

http://www.worldwar1.com/temp/truce.txt
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 25 Dec 2005 9:17    Onderwerp: Reageer met quote

The Christmas truce was the last twitch of the 19th Century.

"By that I mean it was the last public moment in which it was assumed that people were nice, and that the Dickens view of the world was a credible view.

"What happened was this: on Christmas morning, 1914, the German troops were dug in over there, and the British troops were dug in here. Somebody, some bright boy, sent a message over. (Probably threw it wrapped around a grenade without the pin pulled.) And it said something like: 'Let's have a party. Let's meet in the middle. We won't shoot. And don't shoot us if we come between the lines.'

"The British soldiers thought this was a good idea.

"A few people got up tentatively, left their rifles behind, and found they were not shot at. The Germans came out too. Probably only a dozen at first, but gradually it spread all the way up and down the line. Gradually, battalions and regiments were fraternizing between the lines.

"A wonderful ironic moment.

"They were exchanging cigarettes and addresses, exchanging insignias – treating each other like friends. It was a high emotional moment. It's the last gesture of the 19th Century idea that human beings are getting better the longer the human race goes on. Nobody could believe that after the First World War, and certainly not after the Second."

http://www.pbs.org/greatwar/historian/hist_fussell_04_xmas.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 25 Dec 2005 9:18    Onderwerp: Reageer met quote

The great example of an informal truce is the Christmas truce of December 1914.

"Quite conspicuously, the troops simply get out of their trenches, bury the bodies of their mates who have fallen in no-man's-land, and then converse with the enemy (in so far as they can converse), sing Christmas carols in their respective languages, swap cigarettes, show each other photographs of their families and maybe take a look at one another's trenches to be able to learn something for another day.

"This is a bit like a family that is driven by a terrible quarrel, so that they hate each other's guts and are not on speaking terms. But on Christmas Day, they get together and talk about peace on earth and goodwill towards men – on the assumption that after Christmas, they'll go back to hating each other, warring with each other.

"The Christmas truce doesn't mean that there was some act of rebellion against their own commanders going on. It just means that Christmas Day is supposed to be a day of exceptional pleasure and enjoyment. And in terms of being in a trench, this was exceptionally pleasurable and enjoyable.

"Now a sort of muted example of this takes the form of live and let live. As long as you weren't actually going to attack the enemy, as long as you weren't trying to kill them to some purpose, or run the risk of being killed to some purpose, you might as well make life as comfortable as possible for each other.

"… and so certain informal ways of behaving developed.

"You fired your bombardments at particular times of day. The command had made it clear that a certain number of shells had to go over every day in order to make life miserable for the enemy. But, okay, you sent them over, but not at that time of day when the enemy would be having dinner, because on both sides meals were a terribly important part of life in the trenches on the Western Front.

"They were the things you looked forward to, that you cared about. If your dinner didn't reach you, if supplies didn't come along the communication trenches, then you were really having a miserable time.

"Well, one way that you were going to prevent yourself from having a good dinner was to bombard the enemy at dinnertime because he would retaliate. If you made life exceptionally miserable for him, he'd make it exceptionally miserable for you.

"So an unwritten arrangement developed that if you had to fire a bombardment, you wouldn't do it at these absolutely key times.

"And often you wouldn't fire at a position that was likely to hurt many of the enemy. You didn't fire at their trenches, but beyond their trenches. That way you've done your duty, you've fired off the required number of shells, you've shown you were hostile and in fighting mode, but you haven't actually done the enemy a lot of damage. At the same time, he hasn't done you a lot of damage either, and so you can live to fight another day.

"You are alive to fight on a day when you're fighting to some purpose."
http://www.pbs.org/greatwar/historian/hist_wilson_03_christmas.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 26 Dec 2005 14:33    Onderwerp: Reageer met quote

Copyright © 2005 Republican-American

During one of the great tragedies the world has ever witnessed, there was a brief glimmer of hope, of sanity and of peace. Amid carnage and chaos, there was brotherhood and humanity -- and even a game.

It happened during the war, the Great War, the First World War. It sprang out of men who were cold, hungry and frightened. They lived in squalor and with the pall of death haunting them every minute of every day.

And somehow, they kept aglow a spark of humanity amid the horror of war.

It has come to be called the Christmas Truce. It happened in 1914, in some of the world's most horrific places. Picture, if you can, a beautiful spot in Belgium, then called Ypres but now known by its Flemish name, Ieper. In 1914, it was nothing but rubble and mud. It was part of a network of trenches that ran for 27 miles, from Belgium into France, trenches dug initially as a way for the men to try and stay warm during the first winter of the war. The trenches stretched for 460 miles by the end of the war. It was known simply as the Western Front. It was a place where men died horrible deaths.

There were German soldiers in one trench, and British, Belgian and French soldiers in the other. In some places, trenches were no more than 30 yards apart. You could talk to the man you were trying to kill. You could toss him a pack of cigarettes and then try to blow his head off.

The world never saw men killed with such efficiency. It was the first industrialized war. It was mechanized slaughter. On the first day of the Battle of the Somme, July 1, 1916, British troops suffered 60,000 casualties in 90 minutes.

No one knows for sure how many men died in the Great War, but it is estimated that 1.7 million Russians were killed, along with 1.7 million Germans and 1.3 million Frenchmen. More than 9 million men in all.

But for one day in 1914, Christmas Day, the stench of death was lifted. Instead of the whir of bullets or the sound of men screaming, British troops heard singing. It was the German soldiers in a nearby trench. They were singing Christmas carols.

The British soldiers responded with carols of their own.

"My understanding is that there was a good deal of shouting across No-Man's Land, badinage and carol singing," said Tom Morgan, a World War I historian and bookseller who lives in Wednesbury, England. "This is understandable, especially as the artillery was quiet."

Morgan said that it is generally accepted that the Germans made the first move.

"Either the Germans invited their enemies to meet in the
open, or brave individuals actually climbed out of their trenches. However it started, the officers quickly took charge of the situation, with the degree of contact varying between rather formal handshaking between groups of officers, who then returned to their trenches, to full-blown walking around and, of course, the football match."
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 26 Dec 2005 14:34    Onderwerp: Reageer met quote

For a few hours, they weren't soldiers anymore. They were men again, fathers, sons, husbands and brothers, and in an unlooked-for moment, they were seeking peace on earth, goodwill toward men.

And they even did something unthinkable: They played a soccer game.

If ever there was a moment that defined our need for sport and competition, this was that moment. They stopped lobbing grenades and started kicking a ball. They didn't set up a field amid the bodies, barbed wire and bomb craters, but they had a football and they played a game.

At least we think they did.

"Concerning the football match, I do not believe that it happened at all," said Thomas Löwer, a historian and a PhD candidate at Philipps-University in Marburg, Germany.

Löwer takes a less romantic view when analyzing the truce.

Find your dream home at MyCTHome.com
"In most cases, the beginning of the truce was less mystic than often described," he said. "Both sides agreed to a truce to bury the dead. The truce did not happen at a single place but at many places along the front. Sometimes it did start by singing carols. Although truces happened in other wars, this one is unique. The hypernational spirit was so big in World War I. It is amazing that a truce happened at all."

One month ago, Alfred Anderson died in Scotland. He was 109 years old. He was the oldest man in Scotland and, more significantly, he was the last known survivor of the Christmas Truce.

Here is what he said in an interview in a Scottish newspaper, The Observer, on the 90th anniversary of the Christmas Truce, when he was a mere 108: "I remember the silence, the eerie sound of silence. All I'd heard for two months in the trenches was the hissing, cracking and whining of bullets in flight, machine-gun fire and distant German voices. But there was a dead silence that morning across the land. We shouted 'Merry Christmas' even though nobody felt merry. The silence ended and the killing started again."

Historians still debate the facts surrounding the Christmas Truce. Some speculate that the Truce was a ploy used to cross the field of death and scout enemy strength and position. Some believe fact has given way to fiction and fiction to myth.

"This was warfare on an industrial scale," added Morgan, "and yet there was this old-fashioned chivalry at the first wartime Christmas. The soldiers didn't actually hate each other. In fact, they got on very well. What was to follow was four years of the most terrible horror and squalor, with millions killed or maimed, either physically or mentally. Kingdoms fell, countries ceased to exist, and lives were altered forever."

But what about the game?

"Yes, I think there is ample evidence in the form of eyewitness accounts that there was a football game, possibly more than one," said Morgan.

An account printed in the London Daily News on Dec. 30, 1914, taken from a letter home by a British officer, tells of British soldiers crossing No-Man's Land with mince pies. The Germans sent back Christmas cards, and all washed down the meal with a bottle of Liebfraumilch, a sweet white German wine.

Accounts later uncovered in many diaries kept during the war tell of rival armies meeting on Christmas Eve to hold an impromptu concert. On Christmas Day, the British, who happened to have a football in the trench, challenged the enemy to form a team and play a football match.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 26 Dec 2005 14:35    Onderwerp: Reageer met quote

The officer in the Queen's Westminster Rifles said in his letter: "I expect you think this is a bit of a yarn. In fact, the regulars who were in reserve here would not believe it."

Then he wrote: "I have just heard that we may have to go up tonight," meaning out of the trenches and back into battle. "If we do, it will be in different trenches, not against our Christmas Day crowd."

"What does this say about us?" Morgan wonders. "My own view is that the forces which drive us to war can't overcome our humanity. Four years later, there was an armistice, an agreed truce, during which old men sitting around a table ended the war. In a way, the truces of 1914 showed that this was the way it could be done. But in 1914, the old men weren't ready to talk."

As Löwer put it, "The soldiers who took part showed some kind of humanity in an inhuman environment. Nevertheless, they started killing each other two days later."

In 1999, war historians re-enacted the Christmas Truce in the field where it happened, said Morgan, in the field where the football match was played.

"When they left, they placed a small wooden cross at the side of the road by the field. Local people have varnished this, set it in concrete and planted a Christmas tree next to it. This is the only memorial to the Christmas Truce."

Your next car is just a click away! CTAutoX.com
But there is a living memorial, too. It comes back to us whenever we remember that once, for one day, Christmas Day, men at war stopped killing, shared a drink, sang carols -- and they played football. If only a game could serve the same end during this Christmas season, on another killing field in another tortured corner of the globe.

Joe Palladino can be reached at jpalladinorep-am.com.

Material and information used in this story was graciously supplied by World War I historian and bookseller Tom Morgan of Wednesbury, England. You can visit his Web site at www.fylde.demon.co.uk. Also by Michael Duffy, site editor of www.firstworldwar.com, and by historian Thomas Löwer from his Web site, www.greatwar.nl.

http://www.rep-am.com/story.php?id=651&p=2
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 19 Feb 2006 7:43    Onderwerp: Reageer met quote

Beruhigend wirkte die außerordentliche Stille auf der ganzen Front"
Verbrüderung Weihnachten 1914
Von Georg Gruber



Weihnachten 1914. Die Waffen schweigen, fast an der ganzen Westfront, von der Nordsee bis in die Schweiz.

We not shoot! You not shoot!

Es gibt Fotos von dieser besonderen Waffenruhe, bei der sich die feindlichen Soldaten im Niemandsland trafen, um Geschenke auszutauschen, um sich zu unterhalten, um gemeinsam zu feiern, ja sogar um Fußball zu spielen.

Um neun Uhr abends werden die Bäume angesteckt, und aus mehr als zweihundert Kehlen klingen die alten deutschen Weihnachtslieder. Dann setzen wir die brennenden Bäume ganz langsam und sehr vorsichtig oben auf die Grabenböschung,

schrieb ein deutscher Soldat nach Hause. Ein Foto, grau in grau, dokumentiert die Verbrüderung sächsischer und britischer Soldaten, aufgenommen nahe dem belgischen Ypern, einem erbittert umkämpften Frontabschnitt:

Die Soldaten sind müde, erschöpft und desillusioniert, junge Gesichter, in denen nichts mehr von der Kriegsbegeisterung zu sehen ist, mit der sie im August in den Krieg gezogen sind.

Auf beiden Seiten (herrschte) eine Stimmung, dass endlich Schluss sein möge. Wir litten doch alle gleichermaßen unter Läusen, Schlamm, Kälte, Ratten und Todesangst.

... schrieb ein britischer Soldat in die Heimat. Ein anderes Foto:

Deutsche und britische Offiziere, die gemeinsam in die Kamera blicken. Ein seltener Moment. Meist geht die Initiative zur Verbrüderung von einfachen Soldaten oder Unteroffizieren aus, höhere Offiziere erfuhren davon erst mit Verspätung, mussten erst an die Front fahren, um zu sehen, was auch später in der Heimat kaum jemand glauben wollte.

Heiligabend 1914. Einzelne Soldaten machen sich unbewaffnet auf den Weg durchs Niemandsland, bitten um einen Waffenstillstand, um die Gefallenen begraben zu können. So begann an vielen Stellen die Fraternisierung von unten.

Es war richtig voller Menschen. Sie tauschten Geschenke aus, die sie aus ihren jeweiligen Ländern bekommen hatten.

Festgehalten sind diese schwer vorstellbaren Szenen in Tagebüchern und Briefen an die Familie daheim.

Wir sprachen Englisch und Deutsch und verstanden uns ohne Wort. Wir warnten uns gegenseitig unter der Hand, wo die Minen lagen. Alle waren unbewaffnet. Nicht mal ein Messer hatte man dabei.

... schrieb ein deutscher Soldat. Und ein britischer Brigadegeneral:

Sie krochen aus ihren Schützengräben und liefen herum, mit Zigarrenkistchen und Wünschen für ein frohes Weihnachtsfest. (...) Was sollten unsere Männer denn tun? Etwa schießen? Man kann doch nicht auf waffenlose Männer schießen.

Fast überall an der Westfront ähnliche Szenen, vor allem zwischen Deutschen und Briten, seltener zwischen Deutschen und Franzosen.
Die Soldaten sind des Tötens müde:

Ich habe vorgestern einen Deutschen gesehen, der in fünfzig Meter Abstand seine Stellung befestigte. Ich musste doch auf ihn schießen, oder? Ich griff nach einem Gewehr und zielte kaltblütig, er fiel ... Dabei konnte ich die Gesichtszüge dieses Mannes genau erkennen. Ich denke, das sieht einem Mord sehr ähnlich. Wie entsetzlich.

Ein französischer Leutnant. Der seltsame Frieden hält auch am ersten Weihnachtsfeiertag, an vielen Frontabschnitten sogar bis ins neue Jahr hinein.

Falls wir schießen mussten, sprachen wir ab, sollte zunächst in die Luft geschossen werden. (...) Vorherrschend war das innere Gefühl, und das spürten wir bei den anderen eben auch: Macht Schluss.

Was ich vor ein paar Stunden noch für Wahnsinn hielt, konnte ich jetzt mit eigenen Augen sehen. (...) Zwischen den Schützengräben stehen die verhassten und erbitterten Gegner um den Christbaum und singen Weihnachtslieder. Diesen Augenblick werde ich mein Leben lang nicht vergessen.

Weihnachten 1914. Ein britischer Soldat:

Wir bauten irgendwelche Tore auf, zwei Jungs gingen hinein, und dann haben wir gekickt, das waren schon ein paar hundert Mann. (...) Es gab keinen Schiedsrichter, woher auch, es gab keinen Torstand, schon allein die Stiefel, die wir trugen, verhinderten ein richtiges Spiel, denn die waren voller Dreck und entsprechend schwer.

Als Berichte von den Verbrüderungen in den Tageszeitungen auftauchten, reagierten die Zensoren, besonders in Deutschland und Frankreich. Solche Verbrüderungen von unten sollten sich nicht wiederholen. In England wurde das Weihnachtswunder weit weniger verdammt:

Wie sie sich gegenseitig in den Gräben besuchten, wie sie Fußball spielten ...

... schrieb ein Redakteur des South Wales Echo.

Wie sie Wettrennen mit Fahrrädern austrugen, wie sie gemeinsam sangen und wie sie unerschütterlich festhielten an ihrem inoffiziellen Waffenstillstand, wird sicherlich in Erinnerung bleiben als eine der größten Überraschungen des Krieges.

Weihnachten 1915 wiederholte sich das Wunder an einzelnen Frontabschnitten. Von Weihnachten 1916 sind keine Verbrüderungen mehr bekannt.
http://www.erster-weltkrieg.clio-online.de/site/lang__de-DE/40208130/Default.aspx
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 29 Mrt 2006 9:02    Onderwerp: Reageer met quote

The German View of Events - including the Football Match
Leutnant Johannes Niemann, 133rd Royal Saxon Regiment


"We came up to take over the trenches on the front between Frelinghien and Houplines, where our Regiment and the Scottish Seaforth Highlanders were face to face. It was a cold, starry night and the Scots were a hundred or so metres in front of us in their trenches where, as we discovered, like us they were up to their knees in mud. My Company Commander and I, savouring the unaccustomed calm, sat with our orderlies round a Christmas tree we had put up in our dugout.

Suddenly, for no apparent reason, our enemies began to fire on our lines. Our soldiers had hung little Christmas trees covered with candles above the trenches and our enemies, seeing the lights, thought we were about to launch a surprise attack. But, by midnight it was calm once more.

Next morning the mist was slow to clear and suddenly my orderly threw himself into my dugout to say that both the German and Scottish soldiers had come out of their trenches and were fraternising along the front. I grabbed my binoculars and looking cautiously over the parapet saw the incredible sight of our soldiers exchanging cigarettes, schnapps and chocolate with the enemy. Later a Scottish soldier appeared with a football which seemed to come from nowhere and a few minutes later a real football match got underway. The Scots marked their goal mouth with their strange caps and we did the same with ours. It was far from easy to play on the frozen ground, but we continued, keeping rigorously to the rules, despite the fact that it only lasted an hour and that we had no referee. A great many of the passes went wide, but all the amateur footballers, although they must have been very tired, played with huge enthusiasm.

Us Germans really roared when a gust of wind revealed that the Scots wore no drawers under their kilts - and hooted and whistled every time they caught an impudent glimpse of one posterior belonging to one of "yesterday's enemies." But after an hour's play, when our Commanding Officer heard about it, he sent an order that we must put a stop to it. A little later we drifted back to our trenches and the fraternisation ended.

The game finished with a score of three goals to two in favour of Fritz against Tommy."

An Artilleryman Remembers
Gunner Herbert Smith, 5th Battery, Royal Field Artillery


On Christmas Eve there was a lull in the fighting, no firing going on at all after 6 p.m. The Germans had a Christmas tree in the trenches and Chinese lanterns all along the top of a parapet.Eventually the Germans started shouting, "Come over, I want to speak to you."

Our chaps hardly knew how to take this, but one of the 'nuts' belonging to the Regiment got out of the trench and started to walk towards the German lines. One of the Germans met him about half-way across, and they shook hands and became quite friendly. In due time the 'nut' came back and told the others all about it. So more of them took it in turns to go and visit the Germans. The officer commanding would not allow more than three men at a time.

I went out myself on Christmas Day and exchanged some cigarettes for cigars, and this game had been going on from Christmas Eve till midnight on Boxing Day without a single round being fired. The German I met had been a waiter in London and could use our language a little. He says they didn't want to fight and I think he was telling the truth as we are not getting half so many bullets as usual. I know this statement will take a bit of believing but it is absolutely correct. Fancy a German shaking your flapper as though he were trying to smash your fingers, and then a few days later trying to plug you. I hardly knew what to think about it, but I fancy they are working up a big scheme so that they can give us a doing, but our chaps are prepared, and I am under the impression they will get more than they bargained for."

The Royal Welsh get a Barrel of Beer
Captain C. I. Stockwell, Royal Welsh Fusiliers


"I think I and my Company have just spent one of the most curious Christmas Days we are ever likely to see. It froze hard on Christmas Eve, and in the morning there was a thick ground-fog. I believe I told you the Saxons opposite had been shouting in English. Strict orders had been issued that there was to be no fraternizing on Christmas day. About 1.30 p.m., having seen our men get their Christmas dinners, we went into our shelter to get a meal. The sergeant on duty suddenly ran in and said the fog had lifted and that half-a-dozen Saxons were standing on their parapet without arms. I ran out into the trench and found that all the men were holding their rifles at the ready on the parapet, and that the Saxons were shouting, "Don't shoot. We don't want to fight today. We will send you some beer." A cask was hoisted onto the parapet and three men started to roll it into the middle of No-Man's Land. A lot more Saxons then appeared without arms. Things were getting a bit thick. My men were getting a bit excited, and the Saxons kept shouting to them to come out.

We did not like to fire as they were all unarmed, but we had strict orders and someone might have fired, so I climbed over the parapet and shouted, in my best German, for the opposing Captain to appear. Our men were all chattering and saying, "The Captain's going to speak to them."

A German officer appeared and walked out into the middle of No-Man's Land, so I moved out to meet him, amidst the cheers of both sides. We met and formally saluted. He introduced himself as Count Something-or-other and seemed a very decent fellow. He could not talk a word of English. He then called out to his subalterns and formally introduced them, with much clicking of heels and saluting. They were all very well turned out, while I was in a goatskin coat. One of the subalterns could talk a few words of English, but not enough to carry on a conversation.

I said to the German captain, "My orders are to keep my men in the trench and allow no armistice. Don't you think it's dangerous, all your men running about in the open like this? Someone may open fire." He called out an order and all his men went back to their parapet ,leaving me and the five German officers and the barrel of beer in the middle of No-Man's Land. He then said, "My orders are the same as yours, but could we not have a truce from shooting today? We don't want to shoot, do you?" I said, "No, we certainly don't want to shoot, but I have my orders to obey." So then we agreed not to shoot until the following morning, when I was to signal that we were going to begin.

He said, "You had better take the beer. We have lots." So I called up two men to take the barrel to our side. As we had lots of plum-puddings I sent for one and formally presented it to him in exchange for the beer.

He then called out,"Waiter," and a German Private whipped out six glasses and two bottles of beer, and with much bowing and saluting we solemnly drank it amid cheers from both sides. We then all formally saluted and returned to our lines. Our men had sing-songs, ditto the enemy.

December 26th
He played the game. Not a shot all night and never tried to touch his wire or anything. There was a hard frost. At 8.30 I fired three shots in the air and put up a flag with "Merry Christmas" on it and I climbed on the parapet. He put up a sheet with "ThankYou" on it, and the German captain appeared on the parapet. We both bowed and saluted and got down into our respective trenches, and he fired two shots into the air, and the War was on again.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 29 Mrt 2006 9:05    Onderwerp: Reageer met quote

How 2/Lieut. Drummond got his Photograph
2nd. Lieutenant Cyril Drummond, 135th Battery, Royal Field Artillery.

"On Boxing Day we walked up to the village of St. Yvon where the observation post was. I soon discovered that places where we were usually shot at were quite safe. There were the two sets of front trenches only a few yards apart, and yet there were soldiers, both British and German, standing on top of them, digging or repairing the trench in some way, without ever shooting at each other. It was an extraordinary situation.
In the sunken road I met an officer I knew, and we walked along together so that we could look across to the German front line, which was only about seventy yards away. One of the Germans waved to us and said, "Come over here!" We said, "You come over here if you want to talk." So he climbed out of his trench and came over towards us. We met and very gravely saluted each other. He was joined by more Germans, and some of the Dublin Fusiliers from our own trenches came over to join us. No German officer came out, it was only the ordinary soldiers. We talked, mainly in French, because my German was not very good and none of the Germans could speak English well. But we managed to get together all right. One of them said, "We don't want to kill you and you don't want to kill us, so why shoot?"

They gave me some German tobacco and German cigars - they seemed to have plenty of those, and very good ones too - and they asked whether we had any jam. One of the Dublin Fusiliers got a tin of jam which had been opened, but very little taken out, and he gave it to a German who gave him two cigars for it. I lined them all up and took a photograph"




(Probably) the most well-known Account
Captain Sir Edward Hulse, Bart., 2nd Scots Guards


"At 8.30 a.m. I was looking out and saw four Germans leave their trenches and come towards us. I told two of my men to go and meet them, unarmed, as the Germans were unarmed, and to see that they did not pass the half-way line. We were 350 - 400 yards apart at this point. My fellows were not very keen, not knowing what was up, so I went out alone and met Barry, one of our ensigns, also coming out from another part of the line. By the time we got to them, they were three-quarters of the way over, and much too near our barbed wire, so I moved them back. They were three private soldiers and a stretcher-bearer, and their spokesman started off by saying that he thought it only right to come over and wish us a Happy Christmas, and trusted us implicitly to keep the truce.

He came from Suffolk, where he had left his best girl and a three-and-a-half horsepower motor-bike. He told me that he could not get a letter to the girl, and wanted to send one through me. I made him write out a post card, in English, in front of me, and I sent it off that night. I told him that she probably would not be a bit keen to see him again.

We then entered on a long discussion on every sort of thing. I was dressed in an old stocking-cap and a man's overcoat, and they took me for a corporal, a thing which I did not discourage, as I had an eye to going as near their lines as possible. I asked them what orders they had from their officers as to coming over to us, and they said none; they had just come over out of goodwill.

I kept it up for half-an-hour and then escorted them back as far as their barbed wire, having a jolly good look round all the time, and picking up various little bits of information which I had not had an opportunity of doing under fire.

I left instructions with them that if any of them came out later they must not come over the half-way line, and appointed a ditch as the meeting-place. We parted after an exchange of Albany cigarettes and German cigars, and I went straight to HQ to report.

On my return at 10.00 a.m. I was surprised to hear a hell of a din going on, and not a single man in my trenches; they were completely denuded (against my orders) and nothing lived. I head strains of "Tipperary" floating down the breeze, swiftly follwed by a tremendous burst of "Deutschland Uber Alles," and, as I got to my own Company HQ dugout, I saw, to my amazement, not only a crowd of about 150 British and Germans, at the halfway house which I had appointed opposite my lines, but six or seven such crowds, all the way down our lines, extending towards the 8th Division on our right.

I hustled out and asked if there were any German officers in my crowd, and the noise died down. (At this time I was myself in my own cap and badges of rank.)

I found two, but had to speak to them through an interpreter, as they could talk neither English nor French. I explained to them that strict orders must be maintained as to meeting half-way, and everyone unarmed; and we both agreed not to fire until the other did, thereby creating a complete deadlock and armistice (if strictly observed.)

Meanwhile, Scots and Huns were fraternizing in the most genuine possible manner. Every sort of souvenir was exchanged, addresses given and received, photos of families shown etc. One of our fellow offered a German a cigarette; the German said, "Virginian?" Our fellow said, "Aye, straight-cut." The German said, "No thanks, I only smoke Turkish!" (Sort of 10 shillings a hundred man, me. It gave us all a good laugh.) The Border Regiment was occupying this section on Christmas Day and Giles Loder, our Adjutant, went down there with a party that morning on hearing of the friendly demonstrations in front of my Company, to see if he could come to an agreement about our dead, who were still lying out between the trenches. The trenches are so close at this point, that of course each side had to be far stricter. Well, he found an extremely pleasant and superior stamp of German officer who arranged to bring all our dead to the half-way line. We took them over there, and buried 29 exactly half-way between the two lines. Giles collected all personal effects, pay-books and identity discs, but was stopped by the Germans when he told some men to bring in the rifles; all rifles lying on their side they had kept carefully.

They apparently treated our prisoners well, and did all they could for our wounded. this officer kept on pointing to our dead and saying, "Les braves, c'est bien dommage."

When George heard of it he went down to that section and talked to the nice officer and gave him a scarf. That same evening a German orderly came to the half-way line, and brought a pair of warm, wooly gloves as a present in return for George."

Christmas Day Out of the Line
Private Frank Hawkings, 1st Battalion, Queen Victoria's Rifles.


5th December (Christmas Day)
"Letters and parcels have arrived. Had a pukka Christmas Dinner with bottles of wine presented to us by Captain Flemming. A large number of officers and men have gone sick with swollen feet. Mine are very tender"

Lees meer:
http://www.fylde.demon.co.uk/xmas.htm
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 05 Okt 2006 7:01    Onderwerp: Reageer met quote

A cry of: waiter! And the fighting stopped

A new German book reveals fresh details about the day peace broke out

Luke Harding in Berlin
Tuesday November 11, 2003
The Guardian

A new book by a German historian last night cast fresh light on one of the most extraordinary episodes of the first world war and revealed that the celebrated 1914 Christmas truce took place only because many of the Germans stationed on the front had worked in England.

The book, Der Kleine Frieden im Grossen Krieg, or The Small Peace in the Big War, shows that the German and British soldiers who famously played football with each other in no man's land on Christmas Day 1914 didn't always have a ball. Instead, they improvised. On certain sections of the front, soldiers kicked around a lump of straw tied together with string, or even an empty jam box.

According to previously unseen letters and diaries sent home by Germans from the trenches, many of the passes went wildly astray and shot off the icy pitch. The soldiers used sticks of wood, their caps and steel helmets as goalposts. The games lasted about an hour. The sleep-deprived players then collapsed, exhausted.

The book, by the German author Michael Jürgs, is the first to be written from a German perspective about the impromptu Christmas ceasefire that spread across the western front - in defiance of official orders and to the horror of the British high command - some five months after the outbreak of war.

It includes extracts from an extraordinary diary by a German lieutenant, Kurt Zehmisch, discovered four years ago in an attic near Leipzig. Zehmisch was a schoolteacher who spoke English and French. He describes how, on Christmas Eve, the shooting suddenly stopped. His Saxon regiment then blew a whistle on two fingers. The English immediately whistled back.

"Soldier Möckel from my company, who had lived in England for many years, called to the British in English, and soon a lively conversation developed between us."

A couple of soldiers from each side then climbed out of their trenches, shook hands in no man's land, and wished each other a merry Christmas. They agreed not to shoot the following day.

"Afterwards, we placed even more candles than before on our kilometre-long trench, as well as Christmas trees," Zehmisch wrote. "It was the purest illumination - the British expressed their joy through whistles and clapping. Like most people, I spent the whole night awake. It was a wonderful, if somewhat cold, night."

According to Jürgs, the fraternisation involving mostly Catholic Saxon and Bavarian regiments was only possible because many of the German soldiers spoke good English as they had previously been employed in Britain. "They had worked as cab drivers and barbers in places like Brighton, Blackpool and London," he said. "When war broke out in August 1914 they were forced to go home. Some even left families behind in England."

One German soldier had worked in the Savoy; when the war started British soldiers would apparently shout "Waiter!" across their newly dug positions. Another German infantryman described how on Christmas Day, when both sides climbed out of their trenches and over the barbed wire, a British Tommy had set up a makeshift barber's shop in no man's land. The barber was "completely indifferent" to whether his customers were German or British, and charged a couple of cigarettes per haircut, Bavarian Josef Sebald observed. "This was war... but there was no trace of enmity between us," he added.

The informal ceasefire stretched all across the 500-mile western front where more than a million men were encamped, from the Belgian coast as far as the Swiss border. The truce was especially warm along a 30-mile line around the Belgian town of Ypres, Jürgs notes. Not everybody, though, approved. One Austrian soldier billeted near Ypres complained that in wartime such an understanding "should not be allowed". His name was Adolf Hitler.

Last night Zehmisch's son Rudolf, who discovered the diaries in 1999 while clearing out the family loft, told the Guardian he was proud that his father had helped initiate the unprecedented ceasefire. "My father had studied in France. He also visited England. He went on a day trip to Folkestone in 1913," Mr Zehmisch, 76, said.

At first he was unable to read his father's 15 diaries sent back from the front in envelopes because they were written in an archaic form of German shorthand. He managed to track down an elderly professor who could decipher the text - who then died. Mr Zehmisch then taught himself Gabelsberger shorthand and began the translation. "My father was in charge of three or four companies. At one point he wrote: 'We will not shoot against the British today'."

Miraculously, Kurt Zehmisch survived the first world war and returned to his old teaching job. He did not survive the second, however. After Hitler's rise to power he rejoined the army, became a major, and was sent to fight on the eastern front. The Russians captured him and took him to a prison camp. In November 1946 he disappeared.

Last night Jürgs, a biographer of the German novelist Günter Grass and a former magazine editor, said he had found numerous unseen letters in German newspapers and regimental archives. He said his book was the first about the 1914 truce "to be written from the German point of view", adding: "It's important for British people too because it tells what happened from the other side."

In some parts of the front, meanwhile, the ceasefire lasted for several weeks after Christmas Day 1914. Inevitably, though, the slaughter resumed. "The English are extraordinarily grateful for the ceasefire, so they can play football again," Gustav Riebensahm, of the 2nd Westphalian regiment, wrote in his diary. "But the whole thing has become slowly ridiculous and must be stopped. I will tell the men that from this evening it's all over."

· Der Kleine Frieden im Grossen Krieg by Michael Jürgs, published by Bertelsmann

http://books.guardian.co.uk/departments/history/story/0,,1082441,00.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 08 Okt 2006 9:48    Onderwerp: Reageer met quote

When peace broke out

British and German soldiers made history in 1914 when they stopped shooting and started to sing carols and play football together. Malcolm Brown on one of the most heartening Christmas stories of modern times

Monday December 24, 2001
The Guardian

The facts almost beggar belief. At the first Christmas of a hideous war, Germans and British sang carols to each other, lit each other's cigarettes in no man's land, exchanged souvenirs, took group photographs, even played football. Some sort of accommodation with the enemy, from cheerful waves and shouted greetings to full-scale fraternisation, took place over two-thirds of the 30 miles of the western front held by the British Expeditionary Force.

Article continues
Far from denouncing the event, the press celebrated it with a spate of approving headlines. Leader writers mused thoughtfully about it. Most national and many local newspapers carried letters from soldiers who had taken part in it. In an early example of instant history, none other than Sir Arthur Conan Doyle saluted it in a book published in 1915 as "one human episode among all the atrocities which have stained the memory of the war".

And then, to all intents, the story was forgotten. It disappeared under the gas clouds of Ypres and the colossal casualty lists of the Somme and Passchendaele. Thus, looking back on that stunning Christmas from the 1920s, a former infantryman who had shared the camaraderie across the lines could write: "Men who joined us later were inclined to disbelieve us when we spoke of the incident, and no wonder, for as the months rolled by, we who were actually there could hardly realise that it had happened, except for the fact that every little detail stood out well in our memory."

"Every little detail" - the devil is often said to be in the detail, but not in this story. On Christmas Eve at Plugstreet Wood, Germans put Christmas trees on the parapet of their front-line trench and sang Stille Nacht (Silent Night), then largely unfamiliar to British ears but instantly acknowledged as a carol of extraordinary beauty. Moved to respond the territorials opposite struck up with The First Noël. So it continued until, when the British sang O Come, All Ye Faithful, they heard the Germans joining in with the Latin words Adeste Fideles. Recalling the event many years later, one former soldier commented: "I thought this a most extraordinary thing - two nations both singing the same carol in the middle of the war."

A memorable joint burial service between the trenches on Christmas morning offers another uplifting detail. The prayers and readings were spoken first in English by a battalion chaplain and then in German by a young divinity student. "It was an extraordinary and most wonderful sight," wrote one witness. "The Germans formed up on one side, the English on the other, the officers standing in front, every head bared. I think it was a sight one will never see again."

To deal decently with the dead was one powerful motive for establishing a truce. The Christmas spirit provided another. "It doesn't seem right to be killing each other at Xmas time," a Tommy noted in his diary. Officers as well as men succumbed to the festive mood. Thus the commanding officer of a guards battalion strode out to join a mixed group of British and Germans and with the cry "Well, my lads, a Merry Christmas to you! This is damned comic, isn't it?" handed round a bottle of best rum which, one participant recorded, was "polished off before you could say knife".

Other lubricants assisted the event. Near Armentières the premises and product of a brewery had fallen to the enemy. On Christmas morning, after calling out "Don't shoot", a party of Germans rolled a barrel of best Belgian beer into no-man's-land and indulged in a seasonal booze-up with the British, who in this particular case were Welsh. No nonconformist conscience inhibited these celebrations.

Details which seem almost ludicrous enrich the story. A British Tommy met his German barber from High Holborn in London and had a short-back-and-sides between the lines. A German who had raided an abandoned house strutted about wearing a blouse, skirt and top hat and sporting an umbrella. After a bout of between-the-lines photography, one officer wrote in a letter home that another truce had been fixed for new year's day "as the Germans want to see how the photos come out".

"Footer", a favourite recreation then as now on both sides, was an inevitable part of the occasion, but there was not one England v Germany fixture as such, rather a scatter of impromptu games or kickabouts, sometimes using a tin can or a rolled-up sandbag as a ball. Here and there a genuine leather ball was produced and a more serious contest attempted. A German lieutenant wrote of one such effort: "We marked the goals with our caps. Teams were quickly established for a match on the frozen mud, and the Fritzes beat the Tommies 3-2".

Not everybody approved. One officer, ordered to prepare a more usable pitch by filling in shell holes, angrily refused to comply. This must surely be a very early case of a failure to create a level playing field. The proposed match did not take place.

Some Frenchwomen, hearing of the goings-on at the front, spat at members of one battalion next time they were in town. The medical officer of a non-trucing unit, furious at the unsoldierly behaviour of a neighbouring battalion, approvingly reported "a bit of a scrap" between his men and theirs. He wrote home: "We aren't here to pal up with the enemy."

Yet the general reaction was one of amazed acceptance of a happening that delighted far more than it dismayed. Letters home confirm the incredible nature of the occasion. "It would have made a good chapter in Dickens's Christmas Carol," wrote one soldier. "Just you think," mused another, "that while you were eating your turkey I was out talking with the men I had been trying to kill a few hours before! It was astounding."

The truce was not organised, nor, as it might be assumed, contagious, with units catching the spark from their neighbours. Rather, it was the spontaneous product of a mass of local initiatives. Thus peaceful areas were interlaced with "business as usual" zones where hostilities continued. This could have unhappy results. One sergeant crossing no man's land to offer cigarettes to a friendly German regiment was shot by a sniper from a regiment not observing a ceasefire. He was officially described as "killed in action", his "action" being the distinctly unmilitary one of attempting to carry Woodbines to the enemy. The Germans sent across an apology.

Curious as it might seem, the truce produced no courts-martial. Some generals and local commanders huffed, but most senior officers took a relaxed view. A "rest from bullets", as one of their number put it, allowed the troops to work above ground while improving their often inadequate trenches. Both sides appreciated the opportunity. At one point some Tommies, admiring the better progress made by the enemy opposite, went over and asked if they could borrow some of their tools; the Germans complied.

One famous participant who responded to the mood of the occasion was the cartoonist Bruce Bairnsfather, creator of the archetypal British Tommy "Ole Bill", who took part as a front-line subaltern. He later wrote: "There was not an atom of hatred on either side that day, and yet, on our side, not for a moment was the will to war and the will to beat them relaxed. It was just like the interval between the rounds of a friendly boxing match."

For clearly the war had to go on. Yet in some areas there was no instant rush to resume hostilities. A guards CO noted in his diary on December 28: "I don't think that they want to start more than we do as it only means a few of each side being hit and does not affect the end of the war." A subaltern wrote on the 30th: "At about lunchtime a message came down the line to say that the Germans had sent across to say that their general was coming along in the afternoon, so we had better keep down, as they might have to do a little shooting to make things look right! And this is war!"

By early 1915, however, it became clear that the interlude was, or soon would be, over. The Manchester Guardian spoke the necessary words in an article of January 7: "'But they went back into their trenches,' a perfectly enlightened and quite inhuman observer from another planet would perhaps say, 'and are now hard at it again, slaying and being slain.' Evidently their glimpses of the wiser and better way were interesting but of no very great practical importance. To which, of course, we might reply with great reason that there was very much to be done yet - that Belgium must be freed from the hideous yoke that has been thrust upon her, that Germany must be taught that culture cannot be carried by the sword."

And after that the story went underground for many years. The play and film Oh! What A Lovely War revived it - to some disbelief - in the 60s. Paul McCartney made a popular video of it to accompany his moving song The Pipes of Peace in 1984. Before that in 1981 I directed a BBC documentary on the subject, under the title Peace in No Man's Land. The book followed three years later. In 1993 an illustrated children's version of the event by Michael Foreman called War Game won a national prize.

Now at every Christmas personal accounts of the truce are regularly read from pulpits, on television, on radio. This year sees the publication of a new history under the title Silent Night, the author being the distinguished American historian, Stanley Weintraub. At a time when the world is yet again at war, this strange event of 1914 - with its message of common humanity and goodwill between enemies - has a special relevance. Far from losing its attraction, it is a story that seems to gain in resonance and potency as the years go by.

· Malcolm Brown, a historian at the Imperial War Museum, is a former BBC TV producer. Christmas Truce, by Malcolm Brown and Shirley Seaton is published by Pan Books. Silent Night, by Stanley Weintraub, is published by Simon and Schuster.

http://www.guardian.co.uk/christmas2001/story/0,,624655,00.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
mastermindmichel



Geregistreerd op: 27-4-2006
Berichten: 694
Woonplaats: London, a small village on Mars, just outside the capital city, Wooble

BerichtGeplaatst: 27 Nov 2006 16:50    Onderwerp: Reageer met quote

http://www.christmastruce.co.uk/
_________________
"Beledigingen bestaan niet; slechts constateringen"
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
mastermindmichel



Geregistreerd op: 27-4-2006
Berichten: 694
Woonplaats: London, a small village on Mars, just outside the capital city, Wooble

BerichtGeplaatst: 27 Nov 2006 16:51    Onderwerp: Reageer met quote

Dit blíjft één van de meest fascinerende episodes van de héle oorlog...
_________________
"Beledigingen bestaan niet; slechts constateringen"
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 29 Nov 2006 8:18    Onderwerp: Reageer met quote

I read a nice story yesterday worth posting. On July 28, 1914 Austria-Hungary declared war on Serbia, following the assasination of Austrian Archduke Franz Ferdinand by a Bosnian Serb. To follow was four years of what is now called “The Great War” or “The War to End all Wars” 1914-1918. Main participants were Britain, Canada, France, Italy, United States, Austria, Russia, Germany, Hungary and Bulgaria.

When we think about World War I, most of us think ”trench warfare“. Trench systems were dug to hold men and arms, and to defend position. They were complicated with many interlinking lines of trenches.

Soldiers remained in these systems for long periods of time, where the enemy was not only opposing soldiers or armies…

“As in many other wars, World War I’s greatest killer was disease. Sanitary conditions in the trenches were quite poor, and common infections included dysentery, typhus, and cholera. Many soldiers suffered from parasites and related infections. Poor hygiene also led to conditions such as trench mouth and trench foot. Another common killer was exposure, since the temperature within a trench in the winter could easily fall below zero degrees Celsius.” Wikipedia

So for me it is easy to understand the following event that happened in many areas along the Western Front. A strange thing to see during war occurred: The meeting of enemies as friends in no-man’s land was experienced by thousands of soldiers during Christmas 1914. I believe the following accounts written by a few soldiers who were there is sufficient to explain what happened:

* Lieutenant Edward Hulse, battalion war diary (December, 1914)
A scout named Murker went out and met a German Patrol and was given a glass of whisky and some cigars, and a message was sent back saying that if we didn’t fire at them they would not fire at us.
* Lieutenant Bruce Bairnsfather was one of those who took part in the Christmas Truce.
A voice in the darkness shouted in English, with a strong German accent, “Come over here!” A ripple of mirth swept along our trench, followed by a rude outburst of mouth organs and laughter. Presently, in a lull, one of our sergeants repeated the request, “Come over here!”
“You come half-way - I come half-way,” floated out of the darkness.
“Come on, then!” shouted the sergeant. “I’m coming along the hedge!”
After much suspicious shouting and jocular derision from both sides, our sergeant went along the hedge which ran at right-angles to the two lines of trenches.
Presently, the sergeant returned. He had with him a few German cigars and cigarettes which he had exchanged for a couple of Machonochie’s and a tin of Capstan, which he had taken with him.
On Christmas morning I awoke very early and emerged from my dug-out into the trench. It was a perfect day. A beautiful, cloudless blue sky. The ground hard and white, fading off towards the wood in a thin low-lying mist.
“Fancy all this hate, war, and discomfort on a day like this! I thought to myself. The whole spirit of Christmas seemed to be there, so much so that I remember thinking, “This indescribable something in the air, this Peace and Goodwill feeling, surely will have some effect on the situation here to-day!”
Walking about the trench a little later, discussing the curious affair of the night before, we suddenly became aware of the fact we were seeing a lot of evidences of Germans. Heads were bobbing about and showing over the parapet in a most reckless way, and, as we looked, this phenomenon became more and more pronounced.
A complete Boche figure suddenly appeared on the parapet, and looked about itself. This complaint became infectious. It didn’t take “Our Bert” (the British sergeant who exchanged goods with the Germans the previous day) long to be up on the skyline. This was the signal for more Boche anatomy to be disclosed, and this was replied to by our men, until in less time than it takes to tell, half a dozen or so of each of the belligerents were outside their trenches and were advancing towards each other in no-man’s land.
I clambered up and over our parapet, and moved out across the field to look. Clad in a muddy suit of khaki and wearing a sheepskin coat and Balaclava helmet, I joined the throng about half-way across to the German trenches.
This was my first real sight of them at close quarters. Here they were - the actual practical soldiers of the German army. There was not an atom of hate on either side that day; and yet, on our side, not for a moment was the will to beat them relaxed. It was just like the interval between the rounds in a friendly boxing match.
The difference in type between our men and theirs was very marked. There was no contrasting the spirit of the two parties. Our men, in their scratch costumes of dirty, muddy khaki, with their various assorted head-dresses of woollen helmets, mufflers and battered hats, were a light-hearted, open, humourous collection as opposed to the sombre demeanour and stolid appearance of the Huns in their grey-green faded uniforms, top boots, and pork-pie hats.
These devils, I could see, all wanted to be friendly; but none of them possessed the open, frank geniality of our men. However, everyone was talking and laughing, and souvenir hunting. Suddenly, one of the Boches ran back to the trench and presently reappeared with a large camera. I posed in a mixed group for several photographs, and I have ever since wished I had fixed up some arrangement for getting a copy.
* Second Lieutenant Dougan Chater, letter to his mother (25th December, 1914)
I think I have seen one of the most extraordinary sights today that anyone has ever seen. About 10 o’clock this morning I was peeping over the parapet when I saw a German, waving his arms, and presently two of them got out of their trenches and some came towards ours. We were just going to fire on them when we saw they had no rifles so one of our men went out to meet them and in about two minutes the ground between the two lines of trenches was swarming with men and officers of both sides, shaking hands and wishing each other a happy Christmas.
* Lieutenant J. A. Liddell, letter to his parents (29th December, 1914)
On Christmas Day everyone spontaneously left their trenches and had a meeting halfway between the trenches. Germans gave us cigars, and we gave them chocolate and tobacco. They seemed very pleased to see us! Some had lived in England for years, and were very buckled at airing their English again.
* Captain P. Mortimer, diary entry (26th December, 1914)
The enemy came out of their trenches yesterday (being Christmas Day) simultaneously with our fellows - who met the Germans on neutral ground between the two trenches and exchanged the compliments of the season - presents, smokes and drinks - some of our fellows going into the German lines and some of the Germans strolling into ours - the whole affair was particularly friendly and not a shot was fired in our Brigade throughout the day. The enemy apparently initiated the move by shouting across to our fellows and then popping their heads out of their trenches and finally getting out of them altogether.
* Second Lieutenant Drummond was one of those involved in the Christmas truce in 1914.
The German climbed out of his trench and came over towards us. My friend and I walked out towards him. We met, and very gravely saluted each other. He was joined by more Germans, and some of the Dublin Fusiliers from our own trenches came out to join us. No German officer came out, it was only the ordinary soldiers. We talked, mainly in French, because my German was not very good, and none of the Germans could speak English well, but we managed to get together all right. One of them said, “We don’t want to kill you, and you don’t want to kill us. So why shoot?”
* Lieutenant, Kurt Zehmisch, diary entry, (December, 1914)
Möckel from my company, who had lived in England for many years, called to the British in English, and soon a lively conversation developed between us…Afterwards, we placed even more candles than before on our kilometre-long trench, as well as Christmas trees. It was the purest illumination - the British expressed their joy through whistles and clapping. Like most people, I spent the whole night awake. It was a wonderful, if somewhat cold, night.
* Gustav Riebensahm, 2nd Westphalian regiment, diary entry, (December, 1914)
The English are extraordinarily grateful for the ceasefire, so they can play football again. But the whole thing has become slowly ridiculous and must be stopped. I will tell the men that from this evening it’s all over.

Here are some relevant links regarding the “Christmas Truce” of 1914:

First World War.com - The Christmas Truce

Wikipedia - The Christmas Truce

http://adrianherritt.com/?p=38
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
patten



Geregistreerd op: 3-10-2006
Berichten: 1590
Woonplaats: roeselare

BerichtGeplaatst: 01 Dec 2006 19:10    Onderwerp: Reageer met quote

ik vind dat ze dat elk jaar met een grote herinnering zouden moeten staande houden want dit was iets heel ongewoons
_________________
patrick vancoillie
laat ons de belgische gesneuvelde soldaten nooit vergeten wat er ook moge gebeuren...... diksmuide...merkem....nieuwpoort ..... de ijzer !!!
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail MSN Messenger
casparvandenberg



Geregistreerd op: 24-12-2005
Berichten: 160
Woonplaats: 'Ergens in Nederland'

BerichtGeplaatst: 02 Dec 2006 23:41    Onderwerp: Reageer met quote

Beter nog om weer eens een keer te re-enacten. Ik zou om dit te willen herdenken best met kerst in een natte en koude loopgraaf willen zitten.
_________________
"Het eenige wat ik ervan onthouden heb is, dat mosterdgas niet van mosterd wordt gemaakt, maar er meen ik wel naar ruikt en desalniettemin erg ongezond moet zijn". Reserve-kapitein. J. Ronhaar in 1935 over een slechte gasles.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
AOK4



Geregistreerd op: 10-11-2006
Berichten: 2392
Woonplaats: Wevelgem

BerichtGeplaatst: 03 Dec 2006 7:02    Onderwerp: Reageer met quote

Zoals de vorige keer enkele jaren geleden bedoel je? Toen ze gewoon maar in een schuur zijn gaan schuilen en enkele naar buiten kwamen voor de camera's omdat het weer zo slecht was? Voor mij hoeft het niet hoor.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
casparvandenberg



Geregistreerd op: 24-12-2005
Berichten: 160
Woonplaats: 'Ergens in Nederland'

BerichtGeplaatst: 03 Dec 2006 8:02    Onderwerp: Reageer met quote

Ik heb geen idee van eerdere evenementen waar men dit gedaan heeft. Hoogstens dat ze in Engeland het een keertje gedaan hebben, maar volgens mij ook een keer in die Westhoek. Dat laatste weet ik niet zeker.
_________________
"Het eenige wat ik ervan onthouden heb is, dat mosterdgas niet van mosterd wordt gemaakt, maar er meen ik wel naar ruikt en desalniettemin erg ongezond moet zijn". Reserve-kapitein. J. Ronhaar in 1935 over een slechte gasles.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
AOK4



Geregistreerd op: 10-11-2006
Berichten: 2392
Woonplaats: Wevelgem

BerichtGeplaatst: 03 Dec 2006 9:08    Onderwerp: Reageer met quote

Ze hebben een paar jaar geleden dat eens gedaan ergens in of in de buurt van Ploegsteert. Zoals gezegd was het te nat of te koud en zaten de kerels in kwestie binnen in een schuur en kwamen enkel naar buiten voor de camera's.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
patten



Geregistreerd op: 3-10-2006
Berichten: 1590
Woonplaats: roeselare

BerichtGeplaatst: 03 Dec 2006 16:43    Onderwerp: Reageer met quote

idd aok4 of beste jan het was toen heel koud en nat en ik weet nog heel goed dat ze toen zelfs eten en warme drank kregen van de buurtbewoners
om maar te zeggen...................
_________________
patrick vancoillie
laat ons de belgische gesneuvelde soldaten nooit vergeten wat er ook moge gebeuren...... diksmuide...merkem....nieuwpoort ..... de ijzer !!!
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail MSN Messenger
AOK4



Geregistreerd op: 10-11-2006
Berichten: 2392
Woonplaats: Wevelgem

BerichtGeplaatst: 03 Dec 2006 16:50    Onderwerp: Reageer met quote

Neeja, ik bedoel maar, ze weten dat eigenlijk vooraf ook heel goed als ze besluiten om in december in Vlaanderen in een loopgraaf komen wonen, dus ofwel volharden ze als eerbetoon aan hun voorouders ofwel moeten ze er niet aan beginnen. Nuja, ik ben dan ook geen zo'n re-enactor-fan natuurlijk...
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
patten



Geregistreerd op: 3-10-2006
Berichten: 1590
Woonplaats: roeselare

BerichtGeplaatst: 03 Dec 2006 16:57    Onderwerp: Reageer met quote

beste jan idd als je daaraan begint doe jet het goed uit eer aan de vele gesneuvelden of je begint er niet aan (toch juist he)
zeg makker nog een prettige en natte zondag he Wink Wink Wink Wink Wink
_________________
patrick vancoillie
laat ons de belgische gesneuvelde soldaten nooit vergeten wat er ook moge gebeuren...... diksmuide...merkem....nieuwpoort ..... de ijzer !!!
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail MSN Messenger
casparvandenberg



Geregistreerd op: 24-12-2005
Berichten: 160
Woonplaats: 'Ergens in Nederland'

BerichtGeplaatst: 12 Dec 2006 10:39    Onderwerp: Reageer met quote

Voor mij is dat heel simpel. Of je doet het goed, of niet. Niet half, half. Dus of de gehele kerst in de loopgraaf, wat het weer ook mag zijn. Of thuis voor de buis.

Toch eens kijken of er meer wo1 re-enactors zijn die dit zouden willen re-enacten. 2014 lijkt mij een mooie tijd hiervoor.
_________________
"Het eenige wat ik ervan onthouden heb is, dat mosterdgas niet van mosterd wordt gemaakt, maar er meen ik wel naar ruikt en desalniettemin erg ongezond moet zijn". Reserve-kapitein. J. Ronhaar in 1935 over een slechte gasles.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 23 Dec 2006 18:38    Onderwerp: Reageer met quote

WW1 account of historic football match between British and German soldiers goes public


London, Dec 23 (ANI): Much has been written about the Christmas Eve armistice of 1914 when feuding British and German soldiers celebrated Xmas together and engaged in a friendly soccer match in the icy mud of No Man's Land in France.

Now, military historians have dug out the diary of one Regimental Sergeant Major George Beck, who chronicled the remarkable events in his notebook.

His account titled 'Not a shot fired' vividly details the events when soldiers of the Kaiser's army came forward to hand out drinks and cigars to British Tommies and invited them over to a friendly game of soccer.

"Christmas Eve, 1914, and not a shot fired. The Germans ask to play football and hand out drink and cigars. They are eager to swop almost anything for our bully beef," the 34 year old veteran of the Boer War, who spent Christmas in a trench near the Belgian village of St Yves, near Ypres, writes in his diary.

The much-decorated NCO (Beck won the Military Cross and the Distinguished Service Medal and was twice mentioned in dispatches) also writes about how the British and Germans sing together, exchange gifts and play football in no-man's-land.

"Point 63. Quiet day. Relieved 2 RDF (Royal Dublin Fusiliers) in the trenches in the evening. Germans shout over to us and ask us to play them at football, and also not to fire and they would do likewise," the entry in his diary for December 24 reads.

He also describes how a German band sing Home Sweet Home and God Save the King, much to the amusement of the British troops who start feeling nostalgic about their home back in England.

"At 2am (25th) a German Band went along their trenches playing Home Sweet Home and God Save the King, which sounded grand and made everyone think of home. The music sounded grand and made everyone think of home," the Daily Mail quoted his diary as saying.

"During the night, several of our fellows went over "No Man's Land" to German lines and was given drink and cigars.

"25 December - 'Trenches St Yves. Christmas Day. Not one shot was fired. English and German soldiers intermingled and exchanged souvenirs.

Germans very eager to exchange almost anything for our "Bully Beef" and jam. Majority of them know French fluently. A few men of the regiment assisted in burying the dead of the Somerset Light Infantry who were killed on 19.12.14. Fine frosty day. Very cold," the dairy says.

"26 December - Trenches St Yves. Unofficial truce kept up and our own fellows intermingled still with the Germans. No rifle shots fired, but our artillery fired a few rounds on the German 3rd and 4th lines and Germans retaliated with a few rounds on D Coys (Company's) trenches. 2 wounded. '27 December - 'Trenches St Yves. No sniping. A few "whiz bangs" on D Coys trenches. 1 wounded.' On December-30, RSM Beck receives a rare treat - a bath and a change of clothes as he and his men move on to La Creche'," the diary further says.

According to his account, the truce was observed for several days afterwards, with soldiers on both sides showing reluctance to open fire on the men whom they had met face to face only a few days back.

According to the paper, the army also used the ceasefire as an opportunity to retrieve the bodies of some of their fallen soldiers from no man's land.

According to records, Beck, of the Royal Warwickshire Regiment, survived the war and passed on his diary - beautifully handwritten in pencil in a ruled notebook - to his family.

Now, it has finally been made public after his granddaughter decided to loan it to her local history centre. (ANI)

http://www.dailyindia.com/show/96287.php/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 23 Dec 2006 18:43    Onderwerp: Reageer met quote

A tantalizing one-night cease-fire still gives hope

onald P. Russo
''Perhaps this same spirit can be extended to other days.''

Christmas is here. Magic is in the air, and miracles can happen. One such Christmas miracle occurred on Christmas Eve in 1914, during heavy fighting between German and British troops concentrated on the southern edge of the Ypres salient in France. On that hallowed night during World War I, the fighting suddenly stopped. Christmas carols were sung in German and English, and soldiers previously locked in combat began chatting, sharing smokes and coffee, and booted a soccer ball around. During that dark time in history, Christmas Eve brought a bit of light to the world, if only for one night.
An underlying theme of Christmas and the winter solstice is the infusion of light into a darkening world. This arises from the fact that Dec. 21 was the shortest day of this year, and it is a time in which we all could use a little light in our lives.

The world's major religions all have something sacred happening around this time. Islam has Eid al-Adha (Festival of Sacrifice) or the Feast of Sacrifice. Jews have Hanukkah (Festival of Lights) in mid-December. Hindus also celebrate Diwali (Festival of Lights). Prior to the establishment of Christianity throughout Europe, the winter solstice was traditionally a day sacred to the sun, thunder, and fire deities. Bonfires were built outside and yule logs were burned indoors to symbolically rekindle the dying sun and encourage its bright return to the northern skies. In ancient mythology, the concept of a ''birthdate'' also reflected the rebirth of the Oak King, the Sun King, and the ''dying'' gods present in the various world religions.

It was also a custom in pagan Europe to cut mistletoe and decorate live evergreen trees in honor of the gods. Yule marks that point in the year that celebrates the return of the light. It begins with the longest night, or ''eve'' of the year, after which the daylight begins to increase. The date of Dec. 25 was adopted as the birthday of Jesus Christ after the Emperor Constantine converted the Roman Empire to Christianity.

We cannot be certain about the exact date of Christ's birth, yet there is certainly something special about this time of the year. Literally and figuratively, if ever there was a time when we need more light in the world, it is right now.

This time of the year also can engender spontaneous acts of human kindness. But is one day of the year, Christmas, the only day worthy of a battlefield cease-fire? Perhaps this same spirit can be extended to other days. Undoubtedly, followers of all major religions at this particular time of year exhibit a peculiar willingness to accord respect to their fellow human beings, at least while the holiday lasts. These days enable us to find it in our hearts to forgive and forget.

Yet, the feeling usually lasts only 24 hours. As soon as the last carol has been sung, the war starts again, in every sense of the word. Instead, imagine that the holiday goodness could be applied to every other day of the year. One does not even have to believe in any of the religious accoutrement attached to Christmas to feel this sense of love. Yet, it seems that during the rest of the year we cannot on the whole find that same love and understanding in our hearts. No other day of the year commands a cease-fire — but why not?

As the light returns to the world at this sacred time of the year, we must challenge ourselves to find a way to keep that light alive for more than just one day. Perhaps, during this holiday time, we can find a way to create our own cease-fires, similar to that one that occurred in 1914 between those British and German soldiers. Fractured families, estranged neighbors, political enemies, and countries at war can all find hope in the spirit of Christmas.

Yes, the Christmas Eve truce of 1914 only lasted for one night. It does not have to be that way. H.G. Wells said that Christianity has not failed. It has never been tried. Because in this country there is such a focus on Christmas at this time of the year, perhaps we Christians can, for once, get it right, and we can take the lead in extending all of this love and goodness to the other days of the year.

Donald P. Russo is an attorney with offices in Bethlehem. His e-mail address is dprusso1@verizon.net

http://www.mcall.com/news/opinion/all-columndec23,0,2592756.column?coll=all-opiniontop-hed
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 23 Dec 2006 18:51    Onderwerp: Reageer met quote

hristmas in the Trenches




(John McCutcheon)

--------------------------------------------------------------------------------

My name is Francis Tolliver, I come from Liverpool.
Two years ago the war was waiting for me after school.
To Belgium and to Flanders, to Germany to here
I fought for King and country I love dear.
'Twas Christmas in the trenches, where the frost so bitter hung,
The frozen fields of France were still, no Christmas song was sung
Our families back in England were toasting us that day
Their brave and glorious lads so far away.

I was lying with my messmate on the cold and rocky ground
When across the lines of battle came a most peculiar sound
Says I, ``Now listen up, me boys!'' each soldier strained to hear
As one young German voice sang out so clear.
``He's singing bloody well, you know!'' my partner says to me
Soon, one by one, each German voice joined in harmony
The cannons rested silent, the gas clouds rolled no more
As Christmas brought us respite from the war
As soon as they were finished and a reverent pause was spent
``God Rest Ye Merry, Gentlemen'' struck up some lads from Kent
The next they sang was ``Stille Nacht.'' ``Tis `Silent Night','' says I
And in two tongues one song filled up that sky
``There's someone coming toward us!'' the front line sentry cried
All sights were fixed on one long figure trudging from their side
His truce flag, like a Christmas star, shown on that plain so bright
As he, bravely, strode unarmed into the night
Soon one by one on either side walked into No Man's Land
With neither gun nor bayonet we met there hand to hand
We shared some secret brandy and we wished each other well
And in a flare-lit soccer game we gave 'em hell
We traded chocolates, cigarettes, and photographs from home
These sons and fathers far away from families of their own
Young Sanders played his squeezebox and they had a violin
This curious and unlikely band of men


Soon daylight stole upon us and France was France once more
With sad farewells we each prepared to settle back to war
But the question haunted every heart that lived that wonderous night
``Whose family have I fixed within my sights?''
'Twas Christmas in the trenches where the frost, so bitter hung
The frozen fields of France were warmed as songs of peace were sung
For the walls they'd kept between us to exact the work of war
Had been crumbled and were gone forevermore


My name is Francis Tolliver, in Liverpool I dwell
Each Christmas come since World War I, I've learned its lessons well
That the ones who call the shots won't be among the dead and lame
And on each end of the rifle we're the same

http://community.livejournal.com/thegreatwar/16879.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Kimberleytjekeuh



Geregistreerd op: 11-12-2006
Berichten: 6
Woonplaats: Gentbrugge

BerichtGeplaatst: 23 Dec 2006 19:02    Onderwerp: Reageer met quote

A Soldier's Silent Night

TWAS THE NIGHT BEFORE CHRISTMAS, HE LIVED ALL ALONE,

IN A ONE BEDROOM HOUSE MADE OF PLASTER AND STONE.

I HAD COME DOWN THE CHIMNEY WITH PRESENTS TO GIVE,

AND TO SEE JUST WHO IN THIS HOME DID LIVE.

I LOOKED ALL ABOUT, A STRANGE SIGHT I DID SEE,

NO TINSEL, NO PRESENTS, NOT EVEN A TREE.

NO STOCKING BY MANTLE, JUST BOOTS FILLED WITH SAND,

ON THE WALL HUNG PICTURES OF FAR DISTANT LANDS.

WITH MEDALS AND BADGES, AWARDS OF ALL KINDS,

A SOBER THOUGHT CAME THROUGH MY MIND.

FOR THIS HOUSE WAS DIFFERENT, IT WAS DARK AND DREARY,

I FOUND THE HOME OF A SOLDIER, ONCE I COULD SEE CLEARLY.

THE SOLDIER LAY SLEEPING, SILENT, ALONE,

CURLED UP ON THE FLOOR IN THIS ONE BEDROOM HOME.

THE FACE WAS SO GENTLE, THE ROOM IN SUCH DISORDER,

NOT HOW I PICTURED A UNITED STATES SOLDIER.

WAS THIS THE HERO OF WHOM I'D JUST READ?

CURLED UP ON A PONCHO, THE FLOOR FOR A BED?

I REALIZED THE FAMILIES THAT I SAW THIS NIGHT,

OWED THEIR LIVES TO THESE SOLDIERS WHO WERE WILLING TO FIGHT.

SOON ROUND THE WORLD, THE CHILDREN WOULD PLAY,

AND GROWNUPS WOULD CELEBRATE A BRIGHT CHRISTMAS DAY.

THEY ALL ENJOYED FREEDOM EACH MONTH OF THE YEAR,

BECAUSE OF THE SOLDIERS, LIKE THE ONE LYING HERE.

I COULDN'T HELP WONDER HOW MANY LAY ALONE,

ON A COLD CHRISTMAS EVE IN A LAND FAR FROM HOME.

THE VERY THOUGHT BROUGHT A TEAR TO MY EYE,

I DROPPED TO MY KNEES AND STARTED TO CRY;

THE SOLDIER AWAKENED AND I HEARD A ROUGH VOICE,

"SANTA DON'T CRY, THIS LIFE IS MY CHOICE;

I FIGHT FOR FREEDOM, I DON'T ASK FOR MORE,

MY LIFE IS MY GOD, MY COUNTRY, MY CORPS."

THE SOLDIER ROLLED OVER AND DRIFTED TO SLEEP,

I COULDN'T CONTROL IT, I CONTINUED TO WEEP.

I KEPT WATCH FOR HOURS, SO SILENT AND STILL

AND WE BOTH SHIVERED FROM THE COLD NIGHT'S CHILL.

I DIDN'T WANT TO LEAVE ON THAT COLD, DARK, NIGHT,

THIS GUARDIAN OF HONOR SO WILLING TO FIGHT.

THEN THE SOLDIER ROLLED OVER, WITH A VOICE SOFT AND PURE,

WHISPERED, "CARRY ON SANTA, IT'S CHRISTMAS DAY, ALL IS SECURE."

ONE LOOK AT MY WATCH, AND I KNEW HE WAS RIGHT.

"MERRY CHRISTMAS MY FRIEND, AND TO ALL A GOOD NIGHT"

Kimberley
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage MSN Messenger
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 23 Dec 2006 19:24    Onderwerp: Reageer met quote

When soldiers decided to put down their weapons and play soccer in no man's land

Bill Quigley · December 22, 2006
(Note: This piece was originally published on this website in 2001 and has become an annual tradition on the site. We hope you enjoy it.)

Christmas during wartime is an unusual experience. Unlike normal times, one can find it hard when we know that so many of our youth are sacrificing their lives for their country. If anything, the wish for peace and brotherhood rings much truer than in normal times.

For those who found themselves in 1914 fighting on the western front in the conflict that would eventually be called World War I, the combatants found a way to bring the normal feelings of coming together and celebrating the season. On Christmas day, in a spontaneous gesture, both sides across most of the front laid down their arms and met to have a few hours of merriment despite the grim conditions.

Nobody had expected that the war between the major European nations, sparked the previous summer after the assassination of Archduke Ferdinand, would have lasted into the holiday season. Conventional wisdom at the time said that the soldiers would be home in a matter of months once they earned a quick victory. Unfortunately for all concerned, the technology of war had overpowered the tactics of the past. What resulted was by the fall a bloody stalemate had settled over France. Both sides were forced to create a large network of trenches that ran through France and Belgium as they dug in and fought the enemy.

Frustration and despair must have been among the feelings that soldiers on both sides were feeling while fulfilling their duties for their country. Leaving home expecting a short but exciting adventure in the Army, these young men found themselves trying to keep warm and alive while fighting a war that many never knew why it was being fought and questioned why there were still fighting it at all.

As the holiday season fell across the front, both sides tried to make their trenches as merry as possible, decorating what were essentially mud holes with trees and decorations sent from home. As the sun set on Christmas Eve, the men on both sides decided that for one night they would set aside their differences to enjoy a few hours of peace.

The first overtures came during the night as the German troops started to sing carols to the British and French soldiers. Eventually, both sides began to trade off songs and shouted messages of holiday wishes to each other. By the time dawn came over the desolated front, both sides decided to do more than just sing.

First in small groups and eventually in large mobs, both sides left the trenches to meet in "no-man's land," where the ground was scared by artillery and dead from both sides laid untouched. At first, it was an opportunity in many places to agree to a cease fire in order to remove the dead, but it soon was clear that the men were just as willing to put aside their differences in order to celebrate the day of peace. So, they shared their rations, cigarettes and whatever they had in order to make it seem as normal of a Christmas day as possible.

One of the common threads among the men on both sides of the line was the love of soccer. So, it was inevitable that where a ball was available, you had the soldiers playing a little footy among each other. Knowing the history of the sport, we have to assume that the Germans won every game down along the front that day.

All of this Christmas cheer got back to the officers on both sides, who were shocked that their men would rather hang out with their enemy rather than try and kill them. Of course, the officers found themselves far away from the lines, living in comfort as they schemed to figure out the tactic that would bring an end to the war. Needless to say, the orders went out to tell the soldiers to get return to their trenches and get back to the business of killing each other.

Officers on both sides made sure that this sort of thing never happened again. In many sectors of the front, soldiers the following year, soldiers were ordered to keep a slow rate of gunfire on the enemies during the holiday season. By that point, though, attitudes had changed on both sides, as the war became a bitter ordeal.

The story of the truce doesn't get too much play in the US, since it can be seen as bad form to celebrate Christmas with your enemy. The story, though, shows that its possible for all of us should put aside our conflicts with each other and enjoy a day of peace here on earth.

From all of us at The Fire Alarm, we wish you all the happiest and healthiest holiday and hopes for a peaceful new year.

· The Fire Alarm ·

http://chicago.matchnight.com/tfadefault.cfm?page=ARTICLE&show=20211
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 24 Dec 2006 13:31    Onderwerp: Reageer met quote

Silent night on the western front - Collector with 3,000 cards

Silent night on the western front
A Northeast Portland collector gathers poignant holiday greetings from soldiers during the world wars
Saturday, December 23, 2006
JOHN FOYSTON

For a guy who could put 3,000 Christmas cards on his mantel, Tony Roberts still greets the daily mail like an excited kid.

It was better when his partner, Jannette, worked in Tigard, said Roberts, 52. "I could get home before she did and get all the packages, maybe leaving just one unopened so she didn't get suspicious. But now she works at home."

Roberts, you see, is a collector who specializes in Christmas cards from World War I and later conflicts. New cards arrive almost daily from collectors and dealers around the country and the world. "EBay has revolutionized this hobby," he said in the Midlands accent he retains from growing up in Birmingham, England. "Now it's possible to assemble a world-class collection in a matter of years because you can find things you never would've before."

Roberts' collection could easily qualify, with its thousands of cards from Allied and German soldiers in World Wars I and II, and nonpaper rarities such as the embossed brass gift tins of cigarettes and tobacco sent by Princess Mary to all British soldiers for Christmas 1914. His still has the card from the princess wishing all a victorious 1915, and most of the cigarettes, even.

"One's been smoked -- not by me," he said. "although I sometimes think of digging a ditch in the backyard, pretending it's a trench and smoking one of these."

That's a joke, but it suggest that Roberts -- a system safety specialist with TriMet -- is not one of your fussy collectors. His cards live in plastic sleeves in dozens of white binders, not in cross-referenced, climate-controlled vaults. And they don't stay in their sleeves long.

"Do you mind if I show you another one?" was the most-asked question during a recent visit to the couple's Northeast Portland home. He brought out cards to look at and to read, and those cards triggered memories of other cards that must be shared, and while paging through the binders he'd find and extricate other cards . . .

"Oh, just put them on the table," he said. "I'll have fun putting them away -- I just love showing these to people. Some collectors want cards to be pristine, but half the fun for me is seeing that they were used by someone and that they've survived. I love the social history here."

He paused and looked at the table scattered several cards deep with messages mailed 90 Christmases ago. "All these people are gone by now. I feel like a custodian."

Always interested in military history, Roberts belongs to a World War I history group and is president of the Oregon Historical Modelers Society. He began collecting cards after he found a WWI "silk" -- an embroidered card made in Belgium or France -- in his late father's personal effects.

That card was sent from Flanders by his great-uncle Wilfred in 1917, and it made Roberts wonder how much more cool stuff was out there. EBay soon provided the answer, "I'm not listed as a Power Seller, but I should be a Power Buyer," Roberts said.

His favorite of the hundreds he's since bought -- well, one of his favorites, because that's a hard choice -- is one of the most poignant. It's a simple card, Merry Christmas 1915 with the embossed colors of the King's Royal Rifle Corps. Rifleman L.A. Smith sent it to Mrs. Hamilton Edwards, probably his aunt.

"Expect to be home for Xmas, but will let you know later. Have been marked fit for the front today. -- Len"

Roberts doesn't know if he ever made it home for Christmas, but a printout from the Commonwealth War Graves Commission Web site says that Smith died on July 27, 1916, in the battle of the Somme. "There's no known grave," Roberts said. "There's just a name on a wall in France and this card. It's probably the last Christmas card he ever wrote. I get goose bumps reading that."

Not all the stories are sad. A card of a soldier leading his packhorse through the mire of the western front reminded Roberts of a story about a veteran who walked long miles to a postwar auction in England's Lake District. "When he got there, one of the horses walked over to him, and it was the horse he'd had during the war," he said. "He scraped the money together to buy it and kept that horse for the rest of its life."

In many of his cards a sense of black humor is at work: soldiers painting Christmas greetings on trench bombs they're about to hurl at the Germans; a shell burst that rains down a turkey, a bottle of scotch and a Christmas pudding on a Tommy below.

His rarest piece (and his most expensive at about $200; many cost as little as $5 or $10) is a book-size card for Christmas 1917 from a Royal Naval Air Service wing. It opens to a color lithograph of a gaggle of biplanes sinking a Keystone Kops U-boat. "On Christmas day we sallied forth/ To cheer the festive Hun./ A U-boat interfered with us/ And his day's work was done!"

"It's interesting, because the German cards tend to be more somber and are often about family left behind," he said. "They never poke cruel fun at the enemy like Allied cards did."

But the plainspoken words of lonely men makes these cards universal. A 1944 Christmas card shows an American GI seated on a brick wall with a couple of happy French kids on his knees.

"Sweetheart: Don't feel much like writing Xmas greetings this a.m., because it makes me want to be with you just like it was in the old days. Have faith, though darling, we will be together this time next year. With all my love to the one I love -- Bob"

"Technology has changed so much," Roberts said. "Our soldiers in Iraq have the benefit of e-mail and cell phones. But at some point they have to put those phones down, and then they probably feel a lot like these fellows did."

John Foyston: 503-221-8368; johnfoyston@news.oregonian.com

http://www.oregonlive.com/living/oregonian/index.ssf?/base/living/116682271917000.xml&coll=7&thispage=2
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 24 Dec 2006 17:33    Onderwerp: Reageer met quote

Peace on Earth, Good Will Toward Men

Recent Lead Stories Recent Lead Stories
LINDSAY JONES | The Daily News

It's the winter of 1914 and the ground convulses as another round of mortar shells explodes nearby.

Men shiver in their foxholes. Snipers aim for helmets as the enemy peers across No Man's Land, a blank void between the barbed wire of the Allied and Central powers.

Wisps of guttural German cut across the wind as British troops mutter in their own low tones, hover over their own low rations, burrow inside their own worn coats, wade in their own freezing slime. Occasionally, the two sides trade insults over the breach.

Just another night in hell. Just another black hole of uncertainty before the New Year's offensive. Just another of many evenings spent hovering between boredom and oblivion, nervous tension and certain death.

When will they be ordered to scuttle over the edge of the foxholes, slithering on knees and elbows with bayonets fixed? When will they be called on to pitch the first grenades?

They don't know. They don't dare to think about anything beyond digging the next trench. They don't dare allow their eyes to rest on the bodies of the fallen. They train their noses to ignore the stench of decay.

To stay sane, they bring to mind memories of home, whether home is a village in the Black Forest or a country manor in Somerset.

They think of warmth. They think of their mothers and fathers, sisters, brothers and sweethearts. They think of what it was like to be innocent, to be young. At this point, many can't remember. They are old men in 19-year-old bodies.

Though their thoughts, needs and hopes are similar - and their proximity in the foxholes is striking, sometimes as close as 30 yards - their governments have told them they are worlds apart.

The politicians who sit comfortably behind desks in their respective countries have compelled them to slaughter each other in the cold for reasons they can hardly define and are too tired to decipher. Tired of violence, tired of despair, tired of fear.

And then it happens, what since has come to be known as the Christmas Truce.

The German officers near Ypres, Belgium, start to decorate their trenches. They crane their necks above the foxholes, singing "Stille Nacht" ("Silent Night").

"Stille Nacht, Heil'ge Nacht, Alles schlaft, einsam wacht ..."

The English respond by singing their own carols. The previously sworn enemies trade cigarettes and other gifts on the previously empty divide of No Man's Land.

They allow each other to retrieve their dead, pay their respects.

The men play soccer, with the Germans leading 3-2. For a brief but peaceful interval, their differences are blurred, their cultures irrelevant. They're just a bunch of guys goofing around in a field in Ypres. All is calm, all is bright.

As I sincerely wish it can and will be this holiday season for our troops overseas.

Merry Christmas. Happy Hannukah. Happy Kwanzaa and New Year.

May we all find the beauty that sometimes hides in man's inhumanity to man. God bless us every one.

http://www.memphisdailynews.com/Editorial/StoryCents.aspx?id=95596
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Walter



Geregistreerd op: 19-1-2006
Berichten: 179
Woonplaats: West-Vlaanderen

BerichtGeplaatst: 25 Dec 2006 19:23    Onderwerp: Reageer met quote

Op deze kerstdag mag misschien eens herinnerd worden aan het Kerstbestand dat in 1914 tot stand kwam bij de Hoge Brug, de brug die over de IJzer Diksmuide met Kaaskerke verbindt, vlak bij de IJzertoren.

Op tweede kerstdag bood de Duitse officier John William Anderson, die met zijn soldaten op de rechteroever van de IJzer lag, aan de Belgische soldaten op de linkeroever een monstrans aan. Een monstrans is een versierd kunstwerk waarin in een opening een hostie ter verering aangeboden wordt. De Duitse soldaten hadden die gevonden in de kelder van het Diksmuidse klooster van de Zusters van de H. Vincentius. De Belgische aalmoezenier Vandermeiren en legercommandant le Maire de Sart le Comte namen ze in ontvangst.

In 1930 vroeg het stadsbestuur van Diksmuide aan de oorlogsveteraan en kunstschilder Samuel De Vriendt om deze heuglijke gebeurtenis op doek te vereeuwigen.

Gaston Durnez, gewezen journalist van de krant "De Standaard", heeft in 1964 in een artikelenreeks een verslag gegeven van dit Kerstbestand aan de hand van getuigenissen. Dezelfde journalist heeft daarover ook geschreven in de volgende twee boeken van zijn hand:
Zeg mij waar de bloemen zijn. Beelden uit de Eerste Wereldoorlog in Vlaanderen. Uitgegeven door het Davidsfonds, Leuven in 1988. Over het Kerstbestand: blz. 82-94.
Een bloem in het geweer. Uitgegeven door Heideland, Hasselt in 1965. Over het Kerstbestand: blz. 58-62.

Door de Zusters van de H. Vincentius werd de monstrans aan het IJzertorenmuseum geschonken waar ze nu, samen met een kopie van het schilderij van Samuel De Vriendt, tentoongesteld wordt.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 26 Dec 2006 9:26    Onderwerp: Reageer met quote

Mooie bijdrage Walter, dank je!
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Patrick Mestdag
Moderator


Geregistreerd op: 30-5-2005
Berichten: 5610
Woonplaats: De Pinte

BerichtGeplaatst: 26 Dec 2006 23:52    Onderwerp: Reageer met quote

Hieronder een pdf document 38blz
met een lijst van verschillende getuigenissen
over verbroederingen gedurende de oorlog langs het franse front
Een werk van Eric Mansuy en 11 leerlingen aangevuld door
inzendingen van Franse forum leden (vorig jaar)

Trêves et fraternisations sur le front de la VIIe Armée

Fraternisations

uit de site van Eric

http://www.abri-memoire.eu/index.php

@+
Patrick
_________________
Verdun ….papperlapapp! Louis Fernand Celine
Ein Schlachten war’s, nicht eine Schlacht zu nennen“ Ernst Junger .
Oublier c'est trahir ! marechal Foch
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Algemeen Tijden zijn in GMT + 1 uur
Ga naar Pagina 1, 2, 3, 4  Volgende
Pagina 1 van 4

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group